วารสารวิชาการและวิจัยยาเสพติด

ขั้นตอนการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการเลิกเสพสารแอมเฟตามีนของผู้ป่วยโรคจิตจากสารแอมเฟตามีน สถาบันกัลยาณ์ราชนครินทร์

2026-06-16T15:36:49+07:00

ขั้นตอนการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม คือ กุญแจสำคัญในการรักษาผู้เสพสารแอมเฟตามีน เพื่อนำไปออกแบบกลวิธีทางสุขภาพจิตศึกษาของแต่ละบุคคล แต่สำหรับผู้ป่วยโรคจิตจากสารแอมเฟตามีนยังมีข้ออจํากัด วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาขั้นตอนการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการเลิกเสพสารแอมเฟตามีนของผู้ป่วยโรคจิตจากสารแอมเฟตามีน โดยการศึกษาพรรณนาแบบภาคตัดขวาง กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยโรคจิตจากสารแอมเฟตามีน เข้ารับการรักษาที่สถาบันกัลยาณ์ราชนครินทร์ แบบผู้ป่วยใน จำนวน 95 คน เก็บข้อมูลในเดือนสิงหาคม - ตุลาคม 2565 โดยใช้แบบสอบถามขั้นตอนการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม กระบวนการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม สมดุลการตัดสินใจ และการรับรู้ความสามารถตนเอง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนาและไคสแควร์ ผลการศึกษา พบว่า กลุ่มตัวอย่าง อยู่ในขั้นเตรียมตัว ร้อยละ 50.5 ขั้ลังเลใจ ร้อยละ 29.5 ขั้นไม่สนใจปัญหา ร้อยละ 13.7 และขั้นลงมือปฏิบัติ ร้อยละ 6.3 ตามลำดับ คะแนนเฉลี่ยของกระบวนการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม สมดุลการตัดสินใจ และการรับรู้ความสามารถตนเองอยู่ในระดับปานกลาง และมีความแตกต่างกันตามขั้นตอนการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการเลิกเสพสารแอมเฟตามีนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p< .05)
สรุปผลการศึกษา ผู้ป่วยโรคจิตจากสารแอมเฟตามีน มีขั้นตอนการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการเลิกเสพสารแอมเฟตามีนที่แตกต่างกัน ดังนั้น หน่วยบริการจิตเวช ควรประเมินขั้นตอนการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมและจัดกลวิธีทางสุขภาพจิตศึกษาที่เหมาะสม เพื่อให้การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมบรรลุผลอย่างมีประสิทธิภาพ

การพัฒนารูปแบบการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติดโดยการมีส่วนร่วมของครอบครัวและชุมชน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

2026-07-01T09:32:27+07:00

การวิจัยเชิงปฏิบัติการ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและประเมินรูปแบบการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติดโดยการมีส่วนร่วมของครอบครัวและชุมชนจังหวัดสุราษฎร์ธานี แบ่งการศึกษาออกเป็น 2 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพ (Qualitative research) ใช้เทคนิคเดลฟาย โดยเจาะจงเลือกผู้ให้ข้ออมูลสำคัญจากผู้เชี่ยวชาญที่เป็นผู้นำชุมชน นายกองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมศึกษา ผู้อำนวยการโรงพยาบาลชุมชน และผู้อำนวยการโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล ตัวแทนครอบครัวผู้ติดยาเสพติด จํานวน 65 คน เพื่อวิเคราะห์ สภาพปัญหา ข้อจำกัด และ Best practice การวิจัยเชิงปริมาณ การประเมินการรับรูปและดำเนินงานตามรูปแบบ กลุ่มตัวอย่างเป็นตัวแทนบุคลากรสาธารณสุขที่เกี่ยวข้อง กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างจากโปรแกรมคอมพิวเตอร์ G*Power version 3.1.9.4 จำนวน 30 คน ด้วยสุ่มตัวอย่างด้วยการสุ่มแบบหลายขั้นตอน ส่วนการประเมินผลลัพธ์การใช้รูปแบบ ประเมินผู้ติดยาเสพติดทุกรายที่เข้าร่วมกิจกรรมตามรูปแบบที่พัฒนาขึ้นครบตามกระบวนการ จำนวน 68 คน เครื่องมือการวิจัยประกอบด้วย 1) แบบสอบถามปลายเปิดสำหรับการสร้างและพัฒนารูปแบบตามกระบวนการเดลฟายครั้งที่หนึ่ง 2) แบบสอบถามสำหรับการสร้างและพัฒนารูปแบบตามกระบวนการเดลฟายครั้งที่สอง 3) แบบสอบถามสำหรับการประเมินความเหมาะสมของรูปแบบ 4) แบบสอบถามการมีส่วนร่วมในการป้องกันและรักษายาเสพติด และ 5) แบบประเมินความพึงพอใจต่อการใช้รูปแบบ ข้อมูลเชิงคุณภาพวิเคราะห์ด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ข้อมูลเชิงปริมาณวิเคราะห์ด้วย ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสถิติทีแบบไม่อิสระ

ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติดโดยการมีส่วนร่วมของครอบครัวและชุมชนจังหวัดสุราษฎร์ธานี ประกอบด้วย 5 ขั้นตอน คือ 1) สร้างการมีส่วนร่วมของครอบครัวและชุมชน 2) วางแผนการดำเนินงาน 3) ปฏิบัติการรักษาผู้ยาเสพติด 4) ร่วมติดตามและประเมินผล และ 5) การดูแลระยะยาวหลังการรักษา ผลการประเมินรูปแบบพบว่าก่อนการใช้รูปแบบตัวแทนครอบครัวผู้ติดยาเสพติดที่เข้าร่วมกิจกรรมตามรูปแบบมีส่วนร่วมในการดําเนินงานป้องกันและรักษายาเสพติดในระดับน้อย (±SD=3.38±0.49) หลังการใช้รูปแบบตัวแทนของครอบครัวมีส่วนร่วมในการดำเนินงานในระดับมาก (±SD=4.23±0.33) ซึ่งเพิ่มขึ้นจากก่อนการใช้รูปแบบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 (p-value=0.01) โดยผลการประเมินบุคลากรสาธารณสุขที่เกี่ยวข้องในประเด็นความพึงพอใจต่อการใช้รูปแบบของเจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบงานยาเสพติด โดยผลการประเมินความพึงพอใจในภาพรวมความพึงพอใจต่อรูปแบบการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติดแบบมีส่วนร่วมของครอบครัวและชุมชน พบว่า มีค่าเฉลี่ยความพึงพอใจเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value < .001) ผลการประเมินภาพรวมความพึงพอใจต่อรูปแบบการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติดแบบมีส่วนร่วมของครอบครัวและชุมชน จังหวัดสุราษฎร์ธานี ของกลุ่มบุคลากรทางการแพทย์และสาธารณสุข และกลุ่มภาคีที่เกี่ยวข้อง (อสม. ผู้นำชุมชน จพต.) เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value < .001)

ปัจจัยแห่งความสำเร็จในการบำบัดฟื้นฟูยาเสพติดโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน (Community Based Treatment and Rehabilitation: CBTx) กรณีศึกษา โครงการดำเนินงานชุมชนยั่งยืนเพื่อแก้ไขปัญหายาเสพติดแบบครบวงจรตามยุทธศาสตร์ชาติ และ โครงการ 1 ท้องถิ่น 1 ชุมชนยั่งยืน พื้นที่อำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ

2026-07-03T09:50:20+07:00

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษารูปแบบการปฏิบัติงานของหน่วยงานภาครัฐ ในการบูรณาการร่วมกันบำบัดฟื้นฟูผู้ใช้ยาเสพติดในชุมชนในรูปแบบของศูนย์ชุมชนบำบัด (CBTx) 2) ศึกษาถึงแนวทางและปัจจัยแห่งความสำเร็จของหน่วยงานที่ร่วมบูรณาการ การบำบัดฟื้นฟูในชุมชนในรูปแบบของศูนย์ชุมชนบำบัดภายใต้ประมวลกฎหมายยาเสพติด ใช้รูปแบบการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ด้วยการศึกษาจากเอกสาร (Documentary Research) และการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก (In-depth interview) จากผู้ให้ข้อมูลหลัก (Key Informants) กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้บริหารของจังหวัดชัยภูมิ ที่รับผิดชอบงานป้องกัน บำบัด ฟื้นฟู ข้าราชการ และประชาชนในพื้นที่อำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ

ผลการวิจัย พบว่า เป็นการบูรณาการร่วมกันหลายหน่วยงาน ในการบำบัดฟื้นฟูผู้ป่วยยาเสพติดในชุมชนในรูปแบบของศูนย์ชุมชนบำบัดที่มีประสิทธิภาพ โดยมีจุดเด่น คือ ก่อนเริ่มโครงการบุคลากรได้รับการฝึกอบรมในการเข้าไปค้นหา คัดกรองผู้ป่วยยาเสพติดในชุมชนให้เป็นไปตามประมวลกฎหมายยาเสพติด มีวางแผนการรักษาผู้ป่วยยาเสพติดในชุมชน ตามหลักวิชาทางการแพทย์ได้อย่างเหมาะสม ผู้ที่เข้าร่วมโครงการมีความพึงพอใจและโครงการดังกล่าวมีประสิทธิภาพของการดูแลผู้ป่วยยาเสพติดที่เข้าบำบัดจนครบกระบวนการ และได้รับเอกสารรับรองทางการแพทย์ มีการแสวงหาทุนประกอบอาชีพให้สามารถดำรงชีพอยู่ในสังคม มีการปรับปรุงสภาพแวดล้อมชุมชนทุกมิติไม่ให้เอื้อต่อการกลับไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดอีก ปัจจัยแห่งความสำเร็จ คือกำหนดให้การแก้ไขปัญหาผู้ป่วยยาเสพติดในชุมชนเป็นวาระเร่งด่วนของจังหวัด มีผู้ว่าราชการจังหวัดเปรียบเสมือนเป็นเสาเอก โดยมีตำรวจ สาธารณสุข ฝ่ายปกครอง องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นเสาหลักช่วยกันแก้ไขปัญหา มีแหล่งงบประมาณที่ครบถ้วน เพียงพอ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจัดตั้งศูนย์ชุมชนบำบัดและศูนย์ฟื้นฟูสภาพทางสังคม เพื่อทำหน้าที่ขับเคลื่อนในการค้นหา คัดกรอง บำบัดรักษาและฟื้นฟูสภาพของผู้ป่วยยาเสพติดอย่างเป็นรูปธรรม มีความยั่งยืนต่อไป

การพยาบาลผู้ป่วยยาเสพติดแอมเฟตามีนที่มีภาวะแทรกซ้อนทางจิต: กรณีศึกษา

2026-07-03T11:37:19+07:00

ชายไทยวัย 27 ปี สถานภาพโสด จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 อาชีพว่างงาน ประวัติการเสพแอมเฟตามีน (ยาบ้า) ต่อเนื่องมานาน 12 ปี จนมีอาการทางจิต หูแว่วได้ยินเสียงคนคุยกัน เคยเข้ารับการรักษาแบบผู้ป่วยใน 1 ครั้ง และกลับไปเสพยาบ้าซ้ำ ร่วมกับยาไอซ์ กัญชา และดื่มน้ำกระท่อม (4x100) ก่อนมาโรงพยาบาล 1 วัน มีอาการหงุดหงิด หูแว่วได้ยินเสียงคนมาคุยด้วย ก้าวร้าว อาละวาด ทำลายข้าวของ ข่มขู่ ทำร้ายยาย ผู้ป่วยได้เสพยาบ้าครั้งสุดท้ายเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2566 และญาติจึงนำส่งโรงพยาบาล อาการแรกรับ ผู้ป่วยรู้สึกตัวดี หงุดหงิด หวาดระแวง มีสีหน้าวิตกกังวล หูแว่วได้ยินเสียงคนคุยกัน ผลตรวจทางห้องปฏิบัติการพบแอมเฟตามีนในปัสสาวะ แพทย์ให้การรักษาด้วย Antipsychotic Antidepressant ระหว่างการรักษาผู้ป่วยมีอาการขาดยา มีอาการหูแว่ว แต่รับรู้สิ่งแวดล้อม หงุดหงิดง่ายเมื่อถูกกระตุ้น แยกตัว บ่นอยากกลับบ้าน พยาบาลสังเกตอาการ พูดคุย ประเมินอาการเปลี่ยนแปลง เฝ้าระวังความปลอดภัยจากอาการทางจิต ป้องกันการทะเลาะวิวาท ดูแลช่วยเหลือบรรเทาอาการไม่สุขสบายจากภาวะขาดยา เฝ้าระวังการเกิดอาการข้างเคียงจากการได้รับยาต้านอาการทางจิต ดูแลให้ได้รับการพักผ่อนอย่างเพียงพอ สอนวิธีการผ่อนคลายและจัดการความเครียด พร้อมทั้งสร้างแรงจูงใจในการอยู่บำบัดรักษาในระยะฟื้นฟูสมรรถภาพต่อ ผู้ป่วยเข้ารับการรักษาระยะถอนพิษยาได้ 38 วัน สุขภาพทั่วไปแข็งแรงขึ้น ไม่มีอาการหูแว่ว ไม่มีอาการขาดยา พักผ่อนได้อย่างเพียงพอ สามารถดูแลตนเองได้ ผู้ป่วยไม่พร้อมเข้ารับการบำบัดในระยะฟื้นฟูสมรรถภาพ ทีมบำบัดจึงได้มีการวางแผนการรักษาร่วมกับผู้ป่วยและญาติ เพื่อวางแผนการจำหน่าย ญาติเข้าใจแผนการรักษาดูแลผู้ป่วยและการมีส่วนร่วมหลังจำหน่าย โดยมีการส่งต่อโรงพยาบาลใกล้บ้าน รวมระยะเวลาอยู่โรงพยาบาล 45 วัน

การพัฒนารูปแบบการบำบัดผู้เสพยาเสพติดโดยใช้การบำบัดความคิดและพฤติกรรม

2026-07-03T14:18:50+07:00

การศึกษานี้ เป็นการพัฒนาคุณภาพอย่างต่อเนื่อง มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการบำบัดผู้เสพยา เสพติด เพื่อให้ผู้เสพยาเสพติดผ่านการบำบัดครบตามเกณฑ์ที่กำหนดเพิ่มมากขึ้น และเพื่อให้ผู้เสพยาเสพติดที่ ผ่านการบำบัดครบตามเกณฑ์ที่กำหนดมีคุณภาพชีวิตที่ดีเพิ่มขึ้น กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้เสพยาเสพติดที่มารับ บริการที่โรงพยาบาลดำเนินสะดวก ในปีงบประมาณ 2563 – 2565 จำนวน 57 คน เลือกแบบเฉพาะเจาะจง กลุ่มตัวอย่างได้รับการบำบัดความคิดและพฤติกรรม สัปดาห์ละ 1 ครั้ง ครั้งละ 1 ชั่วโมง เป็นเวลา 6 สัปดาห์ จัดเป็นกลุ่มเปิด มีกิจกรรมบำบัด 6 ครั้ง คือ ครั้งที่ 1 โรคสมองติดยา เส้นทางการเลิกยาเสพติด บทบาทของ ครอบครัวในการเลิกยา ตัวกระตุ้นและการจัดการตัวกระตุ้น ครั้งที่ 2 เหรียญสองด้าน ครั้งที่ 3 ความสัมพันธ์ ระหว่างความคิดและอารมณ์ที่ส่งผลต่อพฤติกรรม ครั้งที่ 4 การจัดการกับความคิดที่เกี่ยวกับการใช้ยาเสพติด ครั้งที่ 5 การจัดการกับความอยากและการพลาดพลั้งไปใช้ยาเสพติด และ ครั้งที่ 6 การเผชิญและการแก้ปญหา เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบวัดคุณภาพชีวิตขององค์การอนามัยโลกชุดย่อฉบับภาษาไทย วิเคราะห์ข้อมูลโดย ใช้สถิติร้อยละ ผลการศึกษา พบว่า หลังได้รับการบำบัดความคิดและพฤติกรรม ผู้เสพยาเสพติดผ่านการบำบัด ครบตามเกณฑ์ที่กำหนด ร้อยละ 73.68 (42/57) มีคุณภาพชีวิตโดยรวมดีขึ้น ร้อยละ 57.14 (24/42) คุณภาพ ชีวิตด้านสุขภาพกายดีขึ้น ร้อยละ 33.33 (14/42) คุณภาพชีวิตด้านจิตใจดีขึ้น รอยละ 52.38 (22/42) คุณภาพ ชีวิตด้านสัมพันธภาพทางสังคมดีขึ้น ร้อยละ 50 (21/42) และคุณภาพชีวิตด้านสิ่งแวดล้อมดีขึ้น ร้อยละ 35.71

การพยาบาลผู้ป่วยหญิงเสพติดเมทแอมเฟตามีนที่มีโรคจิตเภทชนิดหวาดระแวงที่มีปัญหาซับซ้อน

2026-07-06T09:25:03+07:00

รายงานการปฏิบัติงาน (Case Report) วัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาแนวทางการพยาบาลผู้ป่วยหญิงเสพติดเมทแอมเฟตามีนที่มีโรคจิตเภทชนิดหวาดระแวงที่มีปัญหาซับซ้อน วิธีดำเนินการศึกษา เลือกกรณีศึกษา จำนวน 1 ราย โดยใช้รูปแบบการจัดการผู้ป่วยรายกรณี ผลการศึกษา พบว่า ผู้ป่วยที่ได้รับการดูแลแบบการจัดการผู้ป่วยรายกรณี ไม่กลับมาใช้สารเสพติด รับประทานยาตามแผนการรักษา ไม่มีอาการทางจิตกำเริบซ้ำ สามารถดูแลตัวเอง และอยู่ร่วมกับครอบครัวและชุมชนได้

การเสริมสร้างพลังอำนาจผู้ป่วยเสพติดและครอบครัวเพื่อป้องกันการกลับไปเสพซ้ำ

2026-07-06T10:47:17+07:00

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับพลังอำนาจของผู้ป่วยเสพติดและครอบครัวเพื่อป้องกันการกลับไปเสพซ้ำ 2) ศึกษาการเสริมสร้างพลังอำนาจผู้ป่วยเสพติดและครอบครัวเพื่อป้องกันการกลับไปเสพซ้ำ 3) ประเมินการเสริมสร้างพลังอำนาจผู้ป่วยเสพติดและครอบครัวเพื่อป้องกันการกลับไปเสพซ้ำ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบการวิจัยและพัฒนา มี 2 ระยะ คือ ระยะที่ 1 ศึกษาระดับพลังอำนาจของผู้ป่วยเสพติดและครอบครัว โดยเลือกตัวอย่างประชากรทั้งหมด เป็นผู้ป่วยเสพติดที่รับการบำบัด จำนวน 186 คน เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม ใช้สถิติค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และระยะที่ 2 ศึกษารูปแบบการเสริมสร้างพลังอำนาจผู้ป่วยเสพติดและครอบครัวเพื่อป้องกันการกลับไปเสพซ้ำ โดยเลือกตัวอย่างแบบเจาะจง เป็นผู้ป่วยเสพติดที่รับการบำบัด จำนวน 5 คน ใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึกและสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัย พบว่า 1) พลังอำนาจของผู้ป่วยเสพติดและครอบครัวเพื่อป้องกันการกลับไปเสพซ้ำคือ คุณลักษณะระดับบุคคลที่เกิดจากการเสริมสร้างพลังอำนาจมีความสำคัญต่อประสิทธิภาพในการป้องกันการกลับไปเสพยาซ้ำ แบ่งออกเป็น 5 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านมีความตระหนักในคุณค่าแห่งตน 2) ด้านมีความพึงพอใจในตนเอง 3) ด้านมีความสามารถแก้ปัญหาและจัดการสถานการณ์ต่าง ๆ ได้ 4) ด้านมีความยึดมั่นผูกพัน และ 5) ด้านมีความสามารถพัฒนาตนเอง โดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง และทำการทดลองรูปแบบในกลุ่มทดลอง โดยมีค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทำการทดสอบความแตกต่างโดยใช้สถิติ dependent sample t-test ด้านความยึดมั่นผูกพัน พบว่า การเสริมสร้างพลังอำนาจทำให้ค่าคะแนนคุณลักษณะด้านความยึดมั่นผูกพันสูงขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ P = .05

ประสิทธิผลการดูแลผู้ป่วยจิตเวชที่ใช้เมทแอมเฟตามีน อำเภอหนองกุงศรี จังหวัดกาฬสินธุ์

2026-07-06T11:11:30+07:00

ผู้ป่วยจิตเวชที่ใช้เมทแอมเฟตามีน ยังคงเป็นปัญหาสำคัญในทุกพื้นที่ที่ต้องได้รับการแก้ไขอย่างเร่งด่วน การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อแสดงถึงผลการดำเนินงานการดูแลผู้ป่วยจิตเวชที่ใช้เมทแอมเฟตามีน พื้นที่อำเภอหนองกุงศรี จังหวัดกาฬสินธุ์ โดยเป็นการศึกษาแบบกึ่งทดลอง (Quasi-Experimental Research) ดำเนินการระหว่างเดือน ธันวาคม 2565 - พฤษภาคม 2566 กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 54 คน ที่ผ่านเกณฑ์คัดออก เครื่องมือที่ใช้คือ แบบประเมินสมรรถนะผู้ป่วยจิตเวช 10 ด้าน และแบบประเมินพฤติกรรมก้าวร้าวรุนแรง สิ่งแทรกแซงคือ การดูแลผู้ป่วยที่โรงพยาบาล และการติดตามประเมินและดูแลในสัปดาห์ที่ 2, 4, 8, 16 และ 24 สัปดาห์ วิเคราะห์ข้อมูล โดย การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน Kolmogorov-Smirnov test และ One-way ANOVA ผลลัพธ์ พบว่า กลุ่มตัวอย่าง ส่วนใหญ่เป็นเพศชาย ร้อยละ 74.10 มีอายุระหว่าง 31-40 ปี ร้อยละ 37.00 ได้รับการวินิจฉัยเป็น Paranoid schizophrenia (F20) ร้อยละ 55.60 ก่อนการทดลองทั้งหมดใช้เมทแอมเฟตามีน และลดลงเป็น ร้อยละ 77.50 เมื่อสิ้นสุดการทดลอง เมื่อเปรียบเทียบความแปรปรวนค่าเฉลี่ยคะแนนประเมินสมรรถนะผู้ป่วยจิตเวช 10 ด้าน และการประเมินพฤติกรรมก้าวร้าว ก่อนการทดลอง และการติดตามดูแล พบมีความแจกจ่างอย่างมีนัยบสำคัญทางสถิติ P-value < 0.001

รูปแบบการติดตามดูแลในโรงพยาบาลและการประเมินสมรรถนะผู้ป่วยจิตเวช 10 ด้านควบคู่ไปกับการประเมินพฤติกรรมก้าวร้าวรุนแรงสะท้อนผลลัพธ์ที่ดีในการดูแลผู้ป่วยจิตเวชที่ใช้เมทแอมเฟตามีน ควรมีการนำรูปแบบมาใช้ในการดูแลผู้ป่วยจิตเวช

การดูแลหญิงหลังคลอดที่มีประวัติการใช้เมทแอมเฟตามีนและครอบครัว อำเภอท่าคันโท จังหวัดกาฬสินธุ์

2026-07-06T14:19:55+07:00

หญิงตั้งครรภ์ที่มีประวัติการใช้เมทแอมเฟตามีนหลังคลอดมีความยุ่งยากซับซ้อนในการดูแลและติดตาม การวิจัยมีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการดูแลหญิงหลังคลอดที่มีประวัติการใช้เมทแอมเฟตามีนและครอบครัว อำเภอท่าคันโท จังหวัดกาฬสินธุ์ ดำเนนิการระหว่างเดือนพฤษภาคม 2564 - พฤษภาคม 2566 คำนวณกลุ่มตัวอย่างด้วยโปรแกรมสำเร็จรูป WINPEPI ได้กลุ่มตัวอย่าง 31 คน วิเคราะห์ข้อมูล ด้วย การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน Kolmogorov-Smirnov test, Chi-square test และ Paired sample T- test

ผลลัพธ์ พบว่า กลุ่มตัวอย่างที่สมัครใจเข้าร่วมการวิจัย ทั้งสิ้น 33 คน มีอายุ 21-30 ปี และ 31-40 ปี ร้อยละ 39.40 ตั้งครรภ์เป็นครรภ์ที่ 2 ร้อยละ 45.50 มีการฝากครรภ์ 1ครั้ง ร้อยละ 60.60 การฝากครรภ์ครั้งแรกในไตรมาสที่ 3 ร้อยละ 78.80 เมื่อหลังคลอด พบว่าทารกส่วนใหญ่มีน้ำหนักมากกว่าหรือเท่ากับ 2,500 กรัม ร้อยละ 90.00 เมื่อเปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ย ระดับความพร้อมของครอบครัว (F.R.A) พบว่าก่อนการทดลอง (mean= 10.39,SD= 2.81)และหลังการทดลอง (mean = 20.90, SD = 2.77)โดยเมื่อเปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยความพร้อมของครอบครัวก่อนและหลังการทดลอง มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ P-value <0.001

อนุบัญญัติว่าด้วยประกาศและระเบียบคณะกรรมการบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติด

2026-02-26T17:05:07+07:00