วารสารวิทยาศาสตร์สุขภาพดิจิทัลและนวัตกรรม

การพัฒนารูปแบบความรอบรู้ด้านสุขภาพเพื่อส่งเสริมพฤติกรรมสุขภาพของสามเณร ในโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา จังหวัดศรีสะเกษ

2026-05-02T10:51:02+07:00

ความรอบรู้ด้านสุขภาพเป็นปัจจัยสำคัญของการพัฒนาพฤติกรรมสุขภาพในกลุ่มเด็กและเยาวชน รวมถึงสามเณรซึ่งอยู่ในช่วงวัยที่สามารถปลูกฝังพฤติกรรมสุขภาพได้อย่างมีประสิทธิภาพ งานวิจัยและพัฒนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานการณ์พฤติกรรมการดูแลสุขภาพของสามเณร ศึกษาปัจจัยส่วนบุคคล ปัจจัยทางสังคมและสิ่งแวดล้อม และความรอบรู้ด้านสุขภาพที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการดูแลสุขภาพ พัฒนารูปแบบความรอบรู้ด้านสุขภาพเพื่อส่งเสริมพฤติกรรมการดูแลสุขภาพ และประเมินผลการใช้รูปแบบ ดำเนินการในโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา จังหวัดศรีสะเกษ จำนวน 9 แห่ง กลุ่มตัวอย่างระยะสำรวจ 252 รูป และกลุ่มประเมินผลรูปแบบ 180 รูป เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์เชิงลึก และแบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา สหสัมพันธ์ การถดถอยพหุคูณ และ paired t-test ผลการวิจัยพบว่า สภาวะสุขภาพ ปัจจัยทางสังคมและสิ่งแวดล้อม ความรอบรู้ด้านสุขภาพ และพฤติกรรมการดูแลสุขภาพของสามเณรอยู่ในระดับปานกลาง โดยมีค่าเฉลี่ย 3.35, 3.56, 3.46 และ 3.51 ตามลำดับ ปัจจัยทางสังคมและสิ่งแวดล้อม (r = 0.737, p < .01) และความรอบรู้ด้านสุขภาพ (r = 0.896, p < .01) มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมการดูแลสุขภาพ และร่วมกันพยากรณ์พฤติกรรมการดูแลสุขภาพได้ร้อยละ 80.7 ภายหลังการใช้รูปแบบ คะแนนเฉลี่ยหลังการใช้รูปแบบสูงกว่าก่อนการใช้รูปแบบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในทุกด้าน สรุปได้ว่า รูปแบบที่พัฒนาขึ้นมีประสิทธิผลและเหมาะสมต่อการประยุกต์ใช้ในโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา

การพัฒนารูปแบบการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงแบบมีส่วนร่วมของศูนย์ดูแลผู้สูงอายุ ตำบลจานใหญ่ อำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ

2026-05-04T21:21:10+07:00

การวิจัยและพัฒนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานการณ์และปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง พัฒนารูปแบบการดูแลแบบมีส่วนร่วมของศูนย์ดูแลผู้สูงอายุตำบล และประเมินประสิทธิผลของรูปแบบต่อความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน ดำเนินการวิจัย 3 ระยะ ได้แก่ การวิเคราะห์สถานการณ์ การพัฒนารูปแบบ และการทดลองใช้รูปแบบ กลุ่มเป้าหมายรวม 193 คน ประกอบด้วยผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง 132 คน และผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในระบบการดูแล 61 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถาม แบบประเมิน Barthel Activities of Daily Living Index แบบสัมภาษณ์เชิงลึก และแนวคำถามการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติเชิงพรรณนา การทดสอบที การวิเคราะห์ความแปรปรวน สหสัมพันธ์เพียร์สัน การถดถอยพหุคูณ และ paired t-test ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพวิเคราะห์ด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ผู้สูงอายุส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ร้อยละ 68.18 อายุเฉลี่ย 74.58 ปี คะแนน ADL ก่อนดำเนินการเฉลี่ย 12.94 คะแนน ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อ ADL ได้แก่ อายุ ความรุนแรงของโรค ความรุนแรงของภาวะสมองเสื่อม การมีส่วนร่วมของครอบครัว และการสนับสนุนจากครอบครัว โดยอธิบายความแปรปรวนได้ร้อยละ 64.7 รูปแบบที่พัฒนาขึ้นคือ “จานใหญ่โมเดล” ประกอบด้วย 4 ภาคี 3 กลุ่ม 2 กลไก 1 ศูนย์ หลังการใช้รูปแบบ คะแนน ADL เพิ่มจาก 12.94 ± 7.87 เป็น 15.24 ± 4.76 คะแนน แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p < .001 ผลการศึกษาชี้ว่ารูปแบบดังกล่าวสามารถยกระดับการดูแลระยะยาวในชุมชนโดยใช้ข้อมูล ADL การจัดการรายกรณี และการมีส่วนร่วมของภาคีเป็นกลไกขับเคลื่อนระบบ

การพัฒนาระบบเฝ้าระวังพฤติกรรมเสี่ยงการติดเชื้อพยาธิใบไม้ตับระดับครัวเรือนโดยใช้เทคโนโลยีดิจิทัลและแผนที่ความเสี่ยงเชิงพื้นที่ อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ

2026-06-03T15:34:42+07:00

การติดเชื้อพยาธิใบไม้ตับยังคงเป็นปัญหาสาธารณสุขสำคัญในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย โดยเฉพาะพื้นที่ที่ประชาชนยังมีพฤติกรรมบริโภคปลาน้ำจืดดิบหรือปรุงไม่สุก การวิจัยแบบผสมผสานนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาระบบเฝ้าระวังพฤติกรรมเสี่ยงการติดเชื้อพยาธิใบไม้ตับระดับครัวเรือนโดยใช้เทคโนโลยีดิจิทัลและแผนที่ความเสี่ยงเชิงพื้นที่ ดำเนินการในอำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ ครอบคลุม 19 ตำบล ระหว่างเดือนพฤษภาคม 2568 ถึงเดือนเมษายน 2569 กลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณ คือ ตัวแทนครัวเรือนในหมู่บ้านต้นแบบควบคุมโรคพยาธิใบไม้ตับ จำนวน 327 ครัวเรือน และผู้ให้ข้อมูลเชิงคุณภาพ จำนวน 42 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์เชิงลึก แบบประเมินความพึงพอใจ และระบบบันทึกข้อมูลเชิงพื้นที่ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา สหสัมพันธ์ การถดถอยพหุคูณ paired t-test การวิเคราะห์เนื้อหา และระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ ผลการวิจัยพบว่า ความรู้ ทัศนคติ และความพร้อมหรือการมีส่วนร่วมต่อระบบเฝ้าระวังสุขภาพดิจิทัลสามารถร่วมกันทำนายพฤติกรรมเสี่ยงได้ร้อยละ 16.9 โดยความรู้เกี่ยวกับโรคพยาธิใบไม้ตับและความพร้อมหรือการมีส่วนร่วมต่อระบบเฝ้าระวังสุขภาพดิจิทัลเป็นตัวแปรทำนายสำคัญอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ระบบที่พัฒนาขึ้น คือ H-OV GIS Model ประกอบด้วยฐานข้อมูลครัวเรือน แบบประเมินผ่าน QR Code หรือ Line OA ระบบให้คะแนนและจำแนกระดับความเสี่ยง แผนที่ความเสี่ยงเชิงพื้นที่ Dashboard ระบบแจ้งเตือนและติดตาม และการคืนข้อมูลสู่ชุมชน การวิเคราะห์เชิงพื้นที่พบพื้นที่เสี่ยงสูง 5 ตำบล และพื้นที่เสี่ยงปานกลาง 14 ตำบล ภายหลังการใช้ระบบ กลุ่มตัวอย่างมีคะแนนความรู้ ทัศนคติ และการมีส่วนร่วมเพิ่มขึ้น ขณะที่คะแนนพฤติกรรมเสี่ยงลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 และมีความพึงพอใจต่อระบบอยู่ในระดับสูง สรุปได้ว่า H-OV GIS Model เป็นระบบเฝ้าระวังเชิงรุกที่สามารถแปลงข้อมูลพฤติกรรมเสี่ยงระดับครัวเรือนเป็นสารสนเทศเชิงพื้นที่ เพื่อสนับสนุนการคัดกรอง การติดตามครัวเรือนเสี่ยง การวางแผนเยี่ยมบ้าน และการตัดสินใจด้านสาธารณสุขระดับพื้นที่ได้อย่างเป็นรูปธรรม

การพัฒนารูปแบบการจัดการศูนย์พักพิงชั่วคราวภายใต้ระบบบัญชาการเหตุการณ์และผลลัพธ์ด้านสุขภาพจิตของผู้อพยพ: กรณีศึกษาอำเภอนาจะหลวย จังหวัดอุบลราชธานี

2026-06-11T23:25:49+07:00

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อถอดบทเรียนการจัดการศูนย์พักพิงชั่วคราวในสภาวะฉุกเฉิน และเปรียบเทียบสภาวะสุขภาพจิตของผู้อพยพตามรูปแบบการจัดการ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปฏิบัติการ (Action Research) ตามกระบวนการ PAOR ของ Kemmis & McTaggart (1990) ในสถานการณ์ ความไม่สงบตามแนวชายแดนไทย-กัมพูชา กรณีศึกษาอำเภอนาจะหลวย จังหวัดอุบลราชธานี ระหว่าง เดือนกรกฎาคมถึงธันวาคม 2568 กลุ ่มเป้าหมายประกอบด้วย ผู ้มีส่วนได้ส่วนเสีย 20 คน และกลุ่ม ตัวอย่างผู้อพยพ 382 คนผลการวิจัยพบว่า ปัญหาหลักในการจัดการระลอกที่ 1 คือ “สภาวะสายบังคับบัญชาซ้อนทับ (Dual Command)” ทำให้การสั่งการล่าช้าและเกิด “ศูนย์พักพิงนอกแผน” ที่ขาดทรัพยากร ผู้วิจัยจึง พัฒนารูปแบบ “นาจะหลวยโมเดล”โดยปรับโครงสร้างสู่ระบบบัญชาการเหตุการณ์ (ICS) แบบ Single Command ที่มีผู้บัญชาการเหตุการณ์ (IC) ชัดเจน การใช้ Dashboard ข้อมูลแบบ Real-time และ การทำงานเชิงรุก (Proactive Approach) ของทีม MCATT ผ่านกระบวนการคัดกรองสุขภาพจิต 100% ภายหลังการประยุกต์ใช้นาจะหลวยโมเดลในเหตุการณ์ระลอกที่ 2 สภาวะสุขภาพจิตของผู้ อพยพดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ โดยกลุ่มเสี่ยงมากที่สุดลดลงจากร้อยละ 0.39 เหลือร้อยละ 0.07 และไม่พบเหตุการณ์ทำร้ายตนเองสำเร็จ นอกจากนี้ ผลการวิเคราะห์สถิติพบว่า “เพศ” และ “การเจ็บป่วย” มีความสัมพันธ์กับระดับความเครียดและภาวะซึมเศร้าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) ขณะที่ “จำนวนครั้งในการอพยพ” มีผลโดยตรงต่อภาวะซึมเศร้า และ “อายุ” มีความสัมพันธ์ทางบวกกับ ระดับความเครียดและภาวะซึมเศร้าอย่างมีนัยสำคัญ (r = 0.160, 0.178, p < 0.01) สรุปได้ว่า รูปแบบนาจะหลวยโมเดลช่วยลดปัญหาความเหลื่อมล้ำในการเข้าถึงบริการและเพิ่ม ประสิทธิภาพการบริหารจัดการภาวะวิกฤตอย่างเป็นระบบ งานวิจัยนี ้เสนอแนะให้หน่วยงาน สาธารณสุขระดับเขตบรรจุรูปแบบดังกล่าวเป็นแนวทางมาตรฐานในการจัดการภัยพิบัติชายแดน พร้อม ทั้งพัฒนาระบบฐานข้อมูลสุขภาพแบบ Offline เพื่อรองรับความต่อเนื่องในการดูแลกลุ่มเปราะบางใน สภาวะที่โครงสร้างพื้นฐานสื่อสารอาจถูกตัดขาด อันจะเป็นกลไกสำคัญในการคุ้มครองสวัสดิภาพและ เยียวยาบาดแผลทางจิตใจของผู้อพยพอย่างยั่งยืน คำสำคัญ: รูปแบบการจัดการศูนย์พักพิงชั่วคราว, ระบบบัญชาการเหตุการณ์, นาจะหลวยโมเดล, สุขภาพจิต, การวิจัยเชิงปฏิบัติการ

ประสิทธิภาพการปฏิบัติงานตามแผนประมาณการรับ-จ่ายเงินบำรุง ประจำปีงบประมาณ 2568 ของหน่วยบริการสังกัดสำนักงานสาธารณสุขอำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์

2026-07-13T18:03:58+07:00

การวิจัยและพัฒนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการดำเนินงาน ปัญหา และปัจจัยที่สัมพันธ์กับประสิทธิภาพการจัดทำและบริหารแผนประมาณการรับ-จ่ายเงินบำรุง 2) พัฒนารูปแบบการจัดทำและบริหารแผนที่เหมาะสมกับหน่วยบริการสุขภาพระดับปฐมภูมิ และ 3) ประเมินประสิทธิภาพของรูปแบบที่พัฒนาขึ้น ดำเนินการ 3 ระยะ ได้แก่ การวิเคราะห์สถานการณ์ การพัฒนารูปแบบ และการทดลองใช้และประเมินผล กลุ่มตัวอย่างระยะวิเคราะห์สถานการณ์เป็นบุคลากรที่เกี่ยวข้อง 42 คน ผู้เชี่ยวชาญ 6 คน และกลุ่มทดลองใช้ 24 คน เครื่องมือประกอบด้วยแบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง แบบประเมินความเหมาะสม และแบบประเมินประสิทธิภาพ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การถดถอยพหุคูณ การทดสอบทีแบบกลุ่มสัมพันธ์ และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า การดำเนินงานส่วนใหญ่อยู่ระดับปานกลาง ร้อยละ 73.8 ขณะที่ปัญหาและอุปสรรค อยู่ระดับรุนแรงมาก ร้อยละ 57.1 คะแนนปัญหาและอุปสรรคเป็นปัจจัยที่สัมพันธ์ทางลบกับประสิทธิภาพอย่างมีนัยสำคัญ (β = -0.595, p < .001) และโมเดลอธิบายความแปรปรวนได้ร้อยละ 47.3 รูปแบบที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วยการเตรียมข้อมูลตั้งต้น การวางแผนแบบมีส่วนร่วม แบบฟอร์มและรายการตรวจสอบมาตรฐาน ระบบติดตามสถานะงบประมาณ การประสานงานระหว่างฝ่าย และการทบทวนปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง ผู้เชี่ยวชาญประเมินความเหมาะสมโดยรวมในระดับมากที่สุด (Mean = 4.58, SD = 0.15) ภายหลังทดลองใช้ คะแนนประสิทธิภาพรวมเพิ่มจาก 2.69 เป็น 4.27 อย่างมีนัยสำคัญ (p < .001) โดยด้านความโปร่งใสและตรวจสอบได้เพิ่มขึ้นมากที่สุด สรุปได้ว่า รูปแบบที่พัฒนาขึ้นช่วยยกระดับมาตรฐานการทำงาน ลดการพึ่งพาความรู้เฉพาะบุคคล และเพิ่มความโปร่งใสในการบริหารเงินบำรุงของหน่วยบริการปฐมภูมิ

การพัฒนารูปแบบการดูแลผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ที่ไม่สามารถควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดได้ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลผักไหม อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์

2026-07-13T18:07:00+07:00

การวิจัยแบบผสมผสานนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานการณ์และปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด วิเคราะห์แนวทางการดูแลจากมุมมองของผู้ป่วย ครอบครัว และบุคลากรสาธารณสุข พัฒนารูปแบบการดูแลที่เน้นการมีส่วนร่วมของครอบครัวและชุมชน และประเมินความเหมาะสมและประสิทธิผลของรูปแบบ ดำเนินการ 3 ระยะ กลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณเป็นผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ที่มีค่า HbA1c ตั้งแต่ร้อยละ 7 ขึ้นไป จำนวน 318 คน ผู้ให้ข้อมูลเชิงคุณภาพประกอบด้วยผู้ป่วย ผู้ดูแล อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน และบุคลากรสาธารณสุข ผู้ประเมินรูปแบบจำนวน 85 คน เครื่องมือ ได้แก่ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง แนวคำถามสนทนากลุ่ม แบบประเมินรูปแบบ และแบบบันทึกข้อมูลทางคลินิก วิเคราะห์ด้วยสถิติ
เชิงพรรณนา สหสัมพันธ์ การถดถอยพหุคูณเชิงเส้น paired t-test และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ความรู้ พฤติกรรมการดูแลตนเอง การสนับสนุนจากครอบครัว และการสนับสนุนจากชุมชนส่วนใหญ่อยู่ระดับปานกลาง ความรู้เกี่ยวกับโรคเบาหวานทำนายค่า HbA1c อย่างมีนัยสำคัญ (B = -0.076, β = -.177, p = .002) โดยแบบจำลองอธิบายความแปรปรวนได้ร้อยละ 4.6 รูปแบบที่พัฒนาขึ้นเรียกว่า Phakmai Diabetes Care Model (PDC Model) ประกอบด้วยการให้ความรู้แบบกลุ่ม การติดตามโดย อสม. การให้คำปรึกษาครอบครัว และระบบบันทึกติดตามข้อมูลรายบุคคล ภายหลังใช้รูปแบบ คะแนนความรู้เพิ่มจาก 11.69 เป็น 15.31 พฤติกรรมการดูแลตนเองเพิ่มจาก 3.05 เป็น 3.64 การสนับสนุนจากครอบครัวเพิ่มจาก 3.16 เป็น 3.70 การสนับสนุนจากชุมชนเพิ่มจาก 3.01 เป็น 3.60 และ HbA1c ลดจากร้อยละ 8.65 เป็น 7.79 ทุกผลลัพธ์แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ (p < .001) คะแนนการยอมรับภาพรวมเท่ากับ 4.74 (SD = 0.12) สรุปว่า PDC Model เหมาะสมกับบริบทชนบทและมีศักยภาพต่อ
การประยุกต์ใช้ในระบบบริการปฐมภูมิ

การพัฒนารูปแบบการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในชุมชน โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลไผ่ อำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์

2026-07-13T18:09:38+07:00

การวิจัยเชิงปฏิบัติการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในชุมชน และศึกษาการมีส่วนร่วมของเครือข่ายโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลไผ่ ดำเนินการเดือนมีนาคม 2568–มีนาคม 2569 ตามวงจร PAOR กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ เครือข่าย 114 คน และผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง 53 คน เครื่องมือคือแบบสอบถาม แบบประเมิน ADL และแบบสัมภาษณ์เชิงลึก มีค่า IOC 0.67–1.00 และค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค 0.82 และ 0.75 วิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา paired t-test และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ผู้สูงอายุ 952 คน คิดเป็นร้อยละ 28.03 ของประชากร และมีภาวะพึ่งพิง 53 คน คิดเป็นร้อยละ 5.57 ของผู้สูงอายุ รูปแบบที่พัฒนาขึ้นเป็นระบบดูแลร่วมของชุมชน ประกอบด้วยฐานข้อมูลรายบุคคล แผนตามระดับภาวะพึ่งพิง บทบาทครอบครัวและเครือข่าย การเยี่ยมบ้าน การเฝ้าระวัง การติดตาม และการสะท้อนผล ภายหลังดำเนินงาน เครือข่ายมีคะแนนความรู้ ทัศนคติ และการมีส่วนร่วมเพิ่มจาก 9.25 เป็น 9.66, 4.67 เป็น 4.86 และ 4.38 เป็น 4.81 คะแนน ส่วนผู้สูงอายุมีคะแนนความรู้ด้านสุขภาพ ทัศนคติและการรับรู้ต่อการดูแล และ ADL เพิ่มจาก 8.49 เป็น 9.12, 4.60 เป็น 4.73 และ 12.09 เป็น 15.22 คะแนน ทุกผลลัพธ์เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001) รูปแบบนี้จึงเป็นแนวทางจัดบริการดูแลระยะยาวในระบบปฐมภูมิที่เชื่อมข้อมูลรายบุคคลกับการมีส่วนร่วมของเครือข่าย

การพัฒนารูปแบบการควบคุมระดับความดันโลหิตในผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูง โดยการจัดการตนเองและการมีส่วนร่วมของชุมชน ตำบลช่างปี่ อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์

2026-07-13T18:12:26+07:00

การวิจัยแบบผสมผสานนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการจัดการตนเองและการมีส่วนร่วมของชุมชน พัฒนาและประเมินรูปแบบควบคุมความดันโลหิต ดำเนินการ 3 ระยะ เดือนมีนาคม 2568–มีนาคม 2569 ในผู้ป่วย 187 คน และภาคีเครือข่าย 179 คน เครื่องมือคือแบบสอบถาม แบบบันทึกความดันโลหิต แบบประเมิน และการสัมภาษณ์ มีค่า IOC 0.67–1.00 และค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค 0.79–0.86 วิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา สหสัมพันธ์ การทดสอบความแตกต่าง การเปรียบเทียบก่อน–หลัง และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า การจัดการตนเอง (Mean = 3.26, SD = 0.44) และการมีส่วนร่วมของชุมชน (Mean = 3.95, SD = 0.71) อยู่ระดับปานกลาง อายุสัมพันธ์ทางลบกับการจัดการตนเอง (rₛ = −0.485) ส่วนระยะเวลาที่ทราบว่าป่วยสัมพันธ์ทางบวก (rₛ = 0.417; p < .001) รูปแบบมี 7 องค์ประกอบและ 8 ขั้นตอน เชื่อมการประเมิน การเสริมทักษะ แผนดูแลร่วมกับครอบครัว การเยี่ยมบ้าน กิจกรรมชุมชน การสนับสนุนจากท้องถิ่น และการประเมินผล หลังใช้รูปแบบ ความดันโลหิตซิสโตลิกลดจาก 151.62 ± 8.74 เป็น 135.48 ± 7.92 มิลลิเมตรปรอท และไดแอสโตลิก
ลดจาก 91.36 ± 6.28 เป็น 82.14 ± 5.74 มิลลิเมตรปรอท พฤติกรรมการจัดการตนเองเพิ่มเป็น 4.18 ± 0.39 คะแนน ทุกผลลัพธ์แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ (p < .001) ผู้ป่วยและภาคีเครือข่ายพึงพอใจระดับสูง (Mean = 4.30, SD = 0.41 และ Mean = 4.37, SD = 0.43) รูปแบบจึงเหมาะสำหรับการดูแลต่อเนื่องในบริการปฐมภูมิและชุมชน