ผลของโปรแกรมการส่งเสริมสุขภาพจิตในผู้สูงอายุโรคไม่ติดต่อเรื้อรังตามแนวคิดจิตวิทยาเชิงบวก

บทคัดย่อ

ผู้สูงอายุมีการเปลี่ยนแปลงทางด้านร่างกายเป็นผลมาจากการเสื่อมถอยของอวัยวะของร่างกายตามระบบต้องเผชิญกับโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง ส่งผลทำให้เกิดปัญหาด้านสุขภาพจิต การวัยครั้งนี้เป็นวิจัยกึ่งทดลอง (quasi-experimental research) มีวัตถุประสงค์ 1).เพื่อเปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยสุขภาพจิตของผู้สูงอายุโรคไม่ติดต่อเรือรังก่อนและหลังการเข้าร่วมไปรแกรมส่งเสริมสุขภาพจิตในผู้สายโรคไม่ติดต่อเรื้อรังตามแนวคิดจิตวิทยาเชิงบวก 2).เพื่อเปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยสุนภาพจิตของผู้สูงอายุโรคไม่ติดต่อเรื้อรั้งในกลุ่มทพลองและกลุ่มควบคุม หลังเข้าร่วมโปรแกรมส่งแสริมสุขภาพจิตในผู้สูงอายุโรคไม่ติดต่อเรื้อรังตามแนวคิดจิตวิทยาเชิงบวก กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุโรคติดต่อไม่เรื้อรังที่รับการรักษาคลินิกโรคไม่ติดต่อเรื้อรังโรงพยาบาลดอยเต่า อำเภอคอยเต่า จังทรัดเชียงใหม่ จำนวน 33 รายแบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 15 ราย กลุ่มควบคุม 18 ราย กลุ่มทหองได้รับโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพจิตผู้สูงองอายุตามแนวคิดจิตวิทยาเชิงบวกจำนวน 6 สัปดาห์ กลุ่มควบคุมได้รับการดูแลสุขภาพตามปกติของคลีนึกโรคไม่ติดต่อเรื่อรัง เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมรวมชัดมูลได้แก่แบบประเมินสุขภาพจิตผู้สูงอายุ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติพาราเมตริก Wilcoxon Signed Ranks test , Mann Whitney U Test ผลการวิจัยพบว่า คะแนนสุขภาพจิตเฉลี่ยของผู้สูงอายุโรคไม่ติดต่อเรื้อรังในกลุ่มทดลอง มีคะแบนสุขภาพจิตเฉลี่ยในระยะหลังเข้าร่วมโปรแกรมสูงกว่าระยะก่อนเข้าร่วมโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ 0.05 และคะแนนเฉลี่ยสุขภาพจิตของผู้สูงอายุโรคไม่ติดต่อเรื้อรังในกลุ่มทคลอง ระยะหลังเข้าร่วมโปรแกรมพบว่ามีคะแมนสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิตที่ 0.05 สรุปผลพลพบว่าผู้สูงอายุโรคไม่ติดต่อเรื้อรังที่ได้โปรแกรมการส่งเสริมสุขภาพจิตในผู้สูงอายุโรคไม่ติดต่อเรื้อรังตามแนวคิดจิตวิทยาเชิงบวก มีคะแบนสุขภาพจิตสูงกว่าผู้สูงอายุโรคไม่ติดต่อเรื้อรังที่ไม่ได้รับโปรแกรม