วารสารโรงพยาบาลกาฬสินธุ์

การพัฒนาและประเมินระบบสื่อสาร LINE Alert เพื่อสนับสนุนการส่งต่อผู้ป่วย ในเครือข่ายโรงพยาบาลกาฬสินธุ์

ปริยดา ปิยกุลมาลา, ณัฐพล สัตย์ซื่อ — Mon, 21 Sep 2026 00:00:00 +0700

บทนำและวัตถุประสงค์ การส่งต่อผู้ป่วยเป็นกระบวนการสำคัญในระบบบริการสุขภาพ เครื่องมือที่ได้รับการศึกษาและพัฒนาเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของการส่งต่อผู้ป่วย คือ การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลและระบบสื่อสารแบบเรียลไทม์ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินประสิทธิผลของการพัฒนาระบบส่งต่อผู้ป่วยของโรงพยาบาลกาฬสินธุ์โดยใช้ระบบ Line Alert

วิธีการศึกษา การวิจัยเชิงผสมผสาน (Mixed Methods Research) เก็บรวบรวมข้อมูล ตั้งแต่ กันยายน พ.ศ. 2567 ถึง มีนาคม พ.ศ.2568 โดยใช้แบบสอบถามประเมินระดับความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ผลการศึกษา ผู้เข้าร่วม จำนวน 116 ราย เพศหญิง (ร้อยละ 82.8) พยาบาลวิชาชีพ (ร้อยละ 72.4) ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลชุมชน (คิดเป็นร้อยละ 51.7) สังกัดห้องอุบัติเหตุและฉุกเฉิน (ร้อยละ 69) จากการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า ระดับความพึงพอใจต่อการใช้ระบบ Line Alert อยู่ในระดับพึงพอใจมาก ระบบ MOPH Referประเมินความพึงพอใจในระดับปานกลาง ความพึงพอใจต่อการบริหารจัดการก่อนการส่งต่อผู้ป่วยพึงพอใจมาก ความพึงพอใจต่อภาพรวมของระบบการส่งต่อผู้ป่วยของโรงพยาบาลอยู่ระดับพึงพอใจมาก ด้านความพึงพอใจต่อบริการของห้องฉุกเฉินและศูนย์ส่งต่อของโรงพยาบาลกาฬสินธุ์พบว่าพึงพอใจมาก

อภิปรายผลและข้อเสนอแนะ ผลการวิจัยพบว่า Line Alert เป็นเครื่องมือที่เหมาะสมกับการประยุกต์ใช้ในบริบทของโรงพยาบาลระดับจังหวัด และมีศักยภาพยกระดับคุณภาพระบบส่งต่อผู้ป่วยได้การพัฒนาเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ ได้แก่ ควรมีการพัฒนาให้สามารถแนบไฟล์เอกสาร จัดอบรมการใช้เครื่องมือ line alert มีการสนับสนุนอุปกรณ์ที่ใช้ในการ refer ให้เพียงพอและเหมาะสม

ผลของโปรแกรมการดูแลชิดใกล้ใส่ใจสื่อสารปฏิสัมพันธ์ร่วมกับการส่งเสริมการฟื้นตัวเร็วต่อพฤติกรรม การดูแลตนเองของผู้ป่วยก่อนและหลังผ่าตัดช่องท้อง

จรัญญา สำราญพงษ์ — Mon, 21 Sep 2026 00:00:00 +0700

บทคัดย่อ

การผ่าตัดช่องท้องเป็นวิธีการรักษาที่ผู้ป่วยมีความเสี่ยงต่อการเกิดภาวะแทรกซ้อนหลังผ่าตัดจึงจำเป็นต้องได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิดและส่งเสริมการฟื้นตัวอย่างเป็นระบบ

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการดูแลชิดใกล้ใส่ใจสื่อสารปฏิสัมพันธ์ร่วมกับแนวทางการส่งเสริมการฟื้นตัวหลังผ่าตัด (Enhanced Recovery After Surgery: ERAS) ต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วยที่เข้ารับการผ่าตัดช่องท้อง

รูปแบบและวิธีวิจัย: เป็นการวิจัยกึ่งทดลองกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยที่แพทย์นัดผ่าตัดช่องท้องและเข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยพิเศษศัลยกรรม โรงพยาบาลกาฬสินธุ์ ระหว่างเดือนมีนาคม–พฤษภาคม พ.ศ. 2568 จำนวน 60 คน แบ่งเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง กลุ่มละ 30 คน คัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัย ได้แก่ โปรแกรมการดูแลที่พัฒนาจากทฤษฎีการบรรลุเป้าหมายของคิง แนวทาง ERAS และนโยบายพัฒนาคุณภาพด้านความปลอดภัยของโรงพยาบาลกาฬสินธุ์ เครื่องมือเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วยแบบทดสอบความรู้ แบบสอบถามการควบคุมความปวดและการเผชิญความเครียด และแบบประเมินการปฏิบัติกิจกรรมฟื้นฟูหลังผ่าตัด วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา Paired t-test และ Independent t-test กำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05

ผลการศึกษา: พบว่ากลุ่มทดลองมีคะแนนความรู้การเตรียมตัวก่อนและหลังผ่าตัด การควบคุมความปวด การเผชิญความเครียด และการปฏิบัติกิจกรรมฟื้นฟูหลังผ่าตัดสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) อีกทั้งมีอัตราการเกิดภาวะแทรกซ้อนและจำนวนวันนอนโรงพยาบาลต่ำกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05)

สรุปผลการศึกษา: โปรแกรมการดูแลชิดใกล้ใส่ใจสื่อสารปฏิสัมพันธ์ร่วมกับแนวทาง ERAS ช่วยส่งเสริมพฤติกรรมการดูแลตนเอง ลดภาวะแทรกซ้อน และลดจำนวนวันนอนโรงพยาบาลของผู้ป่วยผ่าตัดช่องท้อง จึงควรนำไปประยุกต์ใช้ในการดูแลผู้ป่วยผ่าตัดในบริบทที่ใกล้เคียง

คำสำคัญ: การผ่าตัดช่องท้อง; การส่งเสริมการฟื้นตัวหลังผ่าตัด; พฤติกรรมการดูแลตนเอง

ประสิทธิผลโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพการตรวจเต้านมด้วยตนเองต่อทักษะการตรวจเต้านมและพฤติกรรมการดูแลสุขภาพเต้านมของสตรีกลุ่มเสี่ยงในพื้นที่โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านเดื่อ อำเภอเกษตรสมบูรณ์ จังหวัดชัยภูมิ

สมปอง ยงดี — Mon, 21 Sep 2026 00:00:00 +0700

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมส่งเสริมการตรวจเต้านมด้วยตนเองต่อทักษะการตรวจเต้านมด้วยตนเองและพฤติกรรมการดูแลสุขภาพเต้านมของสตรีกลุ่มเสี่ยงมะเร็งเต้านม รวมทั้งเปรียบเทียบทักษะการตรวจเต้านมด้วยตนเองและพฤติกรรมการดูแลสุขภาพเต้านมก่อนและหลังเข้าร่วมโปรแกรม และเปรียบเทียบผลลัพธ์ระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุม

รูปแบบและวิธีวิจัย: การวิจัยกึ่งทดลอง (Quasi-experimental research) แบบวัดก่อนและหลังการทดลองร่วมกับกลุ่มเปรียบเทียบ ดำเนินการในสตรีกลุ่มเสี่ยงมะเร็งเต้านม อายุ 30–70 ปี ที่มีญาติสายตรงลำดับที่ 1 ป่วยเป็นมะเร็งเต้านม จำนวน 60 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างตามเกณฑ์ที่กำหนด และแบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 30 คน และกลุ่มควบคุม 30 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมส่งเสริมการตรวจเต้านมด้วยตนเองที่ประยุกต์ใช้แบบจำลองการส่งเสริมสุขภาพของเพนเดอร์ ประกอบด้วยกิจกรรมการให้ความรู้ การสาธิต การฝึกปฏิบัติการตรวจเต้านมด้วยตนเอง การเสริมสร้างการรับรู้ความสามารถของตนเอง และการติดตามผ่านแอปพลิเคชันไลน์ เป็นระยะเวลา 12 สัปดาห์ ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ เก็บรวบรวมข้อมูลก่อนการทดลอง สัปดาห์ที่ 8 และสัปดาห์ที่ 12 เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบประเมินทักษะการตรวจเต้านมด้วยตนเอง และแบบประเมินพฤติกรรมการดูแลสุขภาพเต้านม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำ (Repeated Measures ANOVA) การทดสอบ Independent t-test และการวิเคราะห์ความแปรปรวนร่วม (Analysis of Covariance: ANCOVA)

ผลการศึกษา: ภายหลังเข้าร่วมโปรแกรม กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยทักษะการตรวจเต้านมด้วยตนเองและพฤติกรรมการดูแลสุขภาพเต้านมสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.001) และเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุมในสัปดาห์ที่ 8 และสัปดาห์ที่ 12 พบว่ากลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยทักษะการตรวจเต้านมด้วยตนเองและพฤติกรรมการดูแลสุขภาพเต้านมสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.001)

สรุปผลการศึกษา: โปรแกรมส่งเสริมการตรวจเต้านมด้วยตนเองที่ประยุกต์ใช้แบบจำลองการส่งเสริมสุขภาพของเพนเดอร์ส่งผลให้เพิ่มทักษะการตรวจเต้านมด้วยตนเองและส่งเสริมพฤติกรรมการดูแลสุขภาพเต้านมของสตรีกลุ่มเสี่ยงมะเร็งเต้านมได้อย่างมีประสิทธิผล จึงควรนำโปรแกรมไปประยุกต์ใช้ในการส่งเสริมสุขภาพ การป้องกันโรค และการเฝ้าระวังมะเร็งเต้านมในหน่วยบริการปฐมภูมิและระดับชุมชน เพื่อเพิ่มโอกาสในการตรวจพบความผิดปกติของเต้านมตั้งแต่ระยะเริ่มต้นและนำไปสู่การรักษาที่เหมาะสม

การป้องกันภาวะโลหิตจางในสตรีตั้งครรภ์: ความท้าทายของพยาบาลแผนกฝากครรภ์

พัณฑิตา แก้วศิริ; รัตนา แทนไธสง, กรรณิกา บุญเฮง, สมสกูล นีละสมิต — Mon, 21 Sep 2026 00:00:00 +0700

บทคัดย่อ

ภาวะโลหิตจางในสตรีตั้งครรภ์เป็นปัญหาด้านสาธารณสุขที่สำคัญทั้งในระดับโลกและระดับประเทศ ซึ่งส่งผลกระทบรุนแรงต่อภาวะสุขภาพของมารดาและทารกในครรภ์ บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอสถานการณ์ สาเหตุ นโยบายที่เกี่ยวข้อง และแนวทางการพยาบาลเพื่อป้องกันภาวะโลหิตจางในสตรีตั้งครรภ์ โดยบูรณาการหลักฐานเชิงประจักษ์ที่มีอยู่ในปัจจุบัน ซึ่งสรุปสาระสำคัญได้ว่าการพยาบาลภายใต้กรอบแนวคิดแบบแผนความเชื่อด้านสุขภาพ (Health Belief Model: HBM) ร่วมกับการใช้สื่อดิจิทัลมีประสิทธิภาพสูงในการเพิ่มความรู้ การรับรู้ความเสี่ยง และเพิ่มพฤติกรรมสุขภาพของสตรีตั้งครรภ์ที่ดีขึ้นในการป้องกันภาวะโลหิตจางขณะตั้งครรภ์ ข้อสรุปจากบทความนี้แสดงให้เห็นถึงความท้าทายของพยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานในแผนกรับฝากครรภ์เป็นอย่างมากในการพัฒนาระบบการพยาบาลเชิงรุกที่ครอบคลุมทั้งการคัดกรองและจำแนกกลุ่มผู้รับบริการ การให้สุขศึกษา และการติดตามผลอย่างต่อเนื่อง เพื่อลดอุบัติการณ์ของภาวะโลหิตจางรายใหม่ในระหว่างตั้งครรภ์