ประสิทธิผลของโปรแกรมการหย่าเครื่องช่วยหายใจแบบ MICU Model

บทคัดย่อ

  แนวทางการหย่าเครื่องช่วยหายใจในผู้ป่วยวิกฤตที่เหมาะสมมีความสำคัญต่อความสำเร็จในการหย่าเครื่องช่วยหายใจ การส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะตนเองจะช่วยให้ผู้ป่วยมีความมั่นใจในตนเองสามารถหย่าได้สำเร็จมากขึ้น การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง เพื่อพัฒนาการหย่าเครื่องช่วยหายใจแบบ MICU Model โรงพยาบาลมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม ศึกษาระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ 2568 ถึงเดือนพฤษภาคม 2568โดยแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กำหนดกลุ่มตัวอย่างโดยเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง โดยใช้โปรแกรม G*Power กำหนดอำนาจทดสอบ ที่ 0.80 ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 50 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) โปรแกรมการหย่าเครื่องช่วยหายใจแบบ MICU Model 2) แบบประเมินและกระบวนการการหย่าเครื่องช่วยหายใจ MICU Model และ3) แบบวัดการรับรู้สมรรถนะตนเองในการหย่าเครื่องช่วยหายใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติทดสอบที ผลการวิจัยพบว่า หลังทดลองระยะเวลาในการหย่าเครื่องช่วยหายใจในผู้ป่วยวิกฤตของกลุ่มทดลองหลัง มีค่าเฉลี่ยน้อยกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05 (t=1.45) และการรับรู้สมรรถนะแห่งตนของกลุ่มทดลองอยู่ในระดับดีกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05 (t=6.05) ดังนั้นทีมสุขภาพจึงควรให้ความสำคัญกับการพัฒนาโปรแกรมการหย่าเครื่องช่วยหายในที่มีการส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนร่วมด้วยเพื่อจะช่วยให้ผู้ป่วยวิกฤตหย่าเครื่องช่วยหายใจได้เร็วขึ้น