การพัฒนาระบบบริการยาสมุนไพรผ่านโทรเวชกรรมของโรงพยาบาลหนองโดน จังหวัดสระบุรี
คำสำคัญ:
การพัฒนาระบบบริการ, โทรเวชกรรม, ยาสมุนไพร, บริการสุขภาพดิจิทัลบทคัดย่อ
เทเลเฮลธ์เป็นการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อให้บริการสุขภาพ โดยมีโทรเวชกรรมเป็นรูปแบบหลักช่วยเพิ่มการเข้าถึงบริการ ลดเวลา ค่าใช้จ่าย และความแออัด โดยเฉพาะในผู้ป่วยโรคเรื้อรังและกลุ่มเปราะบาง ภายใต้นโยบายสนับสนุนของภาครัฐ การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาสภาพปัญหาของระบบบริการยาสมุนไพร (2) พัฒนาระบบบริการยาสมุนไพรด้วยโทรเวชกรรม และ (3) ประเมินประสิทธิผลของระบบที่พัฒนาขึ้น เป็นการวิจัยและพัฒนาแบบผสมผสานวิธีเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก การประชุมเชิงปฏิบัติการ แบบบันทึกข้อมูลการให้บริการ การสอบถามความพึงพอใจจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญที่เลือกแบบเจาะจงจำนวน 47 คน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการตีความและวิเคราะห์เนื้อหา ส่วนข้อมูลเชิงปริมาณวิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า ระบบบริการปัจจุบันยังเป็นแบบผู้ป่วยนอก มีขั้นตอนซับซ้อน เกิดความแออัด และมีข้อจำกัดด้านการเดินทางและค่าใช้จ่าย ซึ่งเป็นอุปสรรคต่อการเข้าถึงบริการ รูปแบบที่พัฒนาเป็นระบบบริการยาสมุนไพรผ่านโทรเวชกรรม โดยใช้ LINE OA เป็นช่องทางหลัก บูรณาการการลงทะเบียน การปรึกษาแพทย์ และจัดส่งยา หลังจากใช้รูปแบบบริการยาสมุนไพรผ่านโทรเวชกรรมช่วยเพิ่มมูลค่าการใช้ยาสมุนไพรเพิ่มขึ้นร้อยละ 36.60 จำนวนผู้รับบริการรายใหม่เพิ่มขึ้นร้อยละ 22.61 ผู้รับบริการมีความพึงพอใจในระดับสูง (ค่าเฉลี่ย 4.63–4.90) โดยเฉพาะด้านความสะดวก การบริการของเจ้าหน้าที่ และการลดภาระค่าใช้จ่ายและเวลา โดยสรุป ระบบโทรเวชกรรมช่วยเพิ่มการเข้าถึง ลดข้อจำกัดด้านการเดินทาง และยกระดับประสิทธิภาพบริการยาสมุนไพรได้อย่างชัดเจน เหมาะสมต่อการขยายผลในระบบสุขภาพยุคดิจิทัล
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กรมการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก. (2563). รายงานมูลค่าการใช้ยาสมุนไพรในระบบบริการสาธารณสุข ปีงบประมาณ 2563. กระทรวงสาธารณสุข.
กรมการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก. (2563). รายงานสถานการณ์การใช้ยาสมุนไพรในสถานบริการสาธารณสุข. กระทรวงสาธารณสุข.
กระทรวงสาธารณสุข. (2564). แผนยุทธศาสตร์สุขภาพดิจิทัล พ.ศ. 2566–2568.
ชญานิศวร์ กุลรัตนมณีพร, เกื้อ วงศ์บุญสิน, Gerald J, Kost. (2553). โทรเวชกรรม: นวัตกรรมในการดูแลสุขภาพ. วารสารศรีนครินทรวิโจรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 2(พิเศษที่ 1), 42-51.
ธีรภัทร อดุลยธรรม. (2563). แนวทางการให้บริการโทรเวชกรรมในโรงพยาบาลชุมชน. วารสารการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก, 28(2), 45–60.
นิตยา คล่องขยัน. (2566). การพัฒนารูปแบบบริการผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลพรเจริญด้วยระบบการแพทย์ทางไกล [รายงานการวิจัยไม่ได้ตีพิมพ์]. โรงพยาบาลพรเจริญ.
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2547). ความพึงพอใจในการทำงานกับประสิทธิภาพขององค์กรภาครัฐ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหิดล.
พรรณี ช. เจนจิต. (2542). อิทธิพลของปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอกต่อความพึงพอใจในงานของบุคลากรทางการศึกษา. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พิณ ทองพูน. (2549). ทัศนคติและความพึงพอใจของพนักงานในองค์กรอุตสาหกรรม. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ภูวนาท เช้าวรรณโณ, สวรส ศรีสุตโต, และ วิษณุ เหลืองลออ. (2565). การศึกษาแรงจูงใจและการยอมรับเทคโนโลยีของคนไข้ที่มีผลต่อการตัดสินใจใช้โทรเวชกรรมของโรงพยาบาลเฉพาะทางด้านกระดูกสันหลัง [รายงานการวิจัยไม่ได้ตีพิมพ์]. โรงพยาบาลเฉพาะทางด้านกระดูกสันหลัง.
มารศรี นุชแสงพลี. (2542). ความพึงพอใจในการทำงานของพนักงานในองค์กรภาครัฐและเอกชน. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
มัลลิกา ต้นสอน. (2544). แรงจูงใจและความพึงพอใจในการทำงานของพนักงานในองค์กรธุรกิจ. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เรียม ศรีทอง. (2542). พฤติกรรมมนุษย์กับการพัฒนาคน: ศาสตร์แห่งการพัฒนาชีวิตและสังคม. เสนาธรรม.
วิชัย แหวนเพชร. (2549). ความพึงพอใจและแรงจูงใจในการทำงานของบุคลากรในโรงพยาบาลรัฐและเอกชน. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหิดล.
วิชชุดา หุ่นวิไล. (2545). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความพึงพอใจในงานของบุคลากรสายวิชาการในมหาวิทยาลัย. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วิริยภรณ์ สิงห์ทองวรรณ, และ สุพัตรา ปวนไฝ. (2566). การศึกษาเพื่อประเมินผลของการพยาบาลทางไกลต่อความสามารถของผู้ดูแลในการดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองที่จำหน่ายกลับบ้าน โรงพยาบาลประสาท เชียงใหม่ [รายงานการวิจัยไม่ได้ตีพิมพ์]. โรงพยาบาลประสาทเชียงใหม่.
วศิน คัมภีระ. (2566). การลดปริมาณผู้ป่วยในคลินิกเวชกรรมสังคม โรงพยาบาลหาดใหญ่ โดยใช้ระบบโทรเวชกรรม [รายงานการวิจัยไม่ได้ตีพิมพ์]. โรงพยาบาลหาดใหญ่.
วริศรา สูงสุมาลย์. (2567). การพัฒนาระบบบริการแพทย์ทางไกล คลินิกโรคเบาหวาน โรคความดันโลหิตสูง โรงพยาบาลศรีวิไล อำเภอศรีวิไล จังหวัดบึงกาฬ [รายงานการวิจัยไม่ได้ตีพิมพ์]. โรงพยาบาลศรีวิไล.
วิชัย แหวนเพชร. (2549). มนุษยสัมพันธ์ในการทำงานอุตสาหกรรม. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
ศิริรัตน์ วงศ์ประกรณ์กุล. (2563). เทเลเฮลธ์: นวัตกรรมการแพทย์ทางไกลเพื่อการดูแลสุขภาพในยุคดิจิทัล. วารสารวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 33(1), 12–25.
สาโรช ไชยสมบัติ. (2543). ความพึงพอใจในการทำงานของครูอาจารย์โรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษา จังหวัดร้อยเอ็ด [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์] มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒ มหาสารคาม.
สุภาลักษณ์ ชัยอนันต์. (2540). ความพึงพอใจในงานของบุคลากรสายสนับสนุนในมหาวิทยาลัย. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สมบูรณ์ พรรณนาภพ. (2540). หลักเบื้องต้นของการบริหารโรงเรียน. (พิมพ์ครั้งที่ 4). อนงค์ศิลป์.
สมพงษ์ เกษมสิน. (2546). การบริหารงานบุคคลแนวใหม่. (พิมพ์ครังที่ 5 ). ดวงกมล.
อุทัยพรรณ สุดใจ (2545). การบริหารงานในองค์กร. เอมพันธ์.
Cooper. A.M.. (1985). How to supervise people. McGraw – Hill.
Ghiselli,E & Brown, C.w.. (1992). Personal and industrial psychology. Mc Graw – Hill
Gilmer, V.H.B.. (1971). Industrial and organizational psychoiogy. Mc Graw –Hill.
Locke, E. A. (1976). The nature and causes of job satisfaction. In M. D. Dunnette (Ed.), Handbook of industrial and organizational psychology (pp. 1297–1349). Rand McNally.
McKinsey & Company. (2020, July 9). Telehealth: A quarter-trillion-dollar post-COVID-19 reality? https://www.mckinsey.com/industries/healthcare/our-insights/telehealth-a-quarter-trillion-dollar-post-covid-19-reality
Porter, L. W. (1981). Job attitudes and motivation: Determinants and outcomes. Prentice Hall.
World Health Organization. (2009). Telemedicine: Opportunities and developments in member states: Report on the second global survey on eHealth.
World Health Organization. (2009). Overview of telemedicine (WHO eHealth Report). https://iris.who.int/bitstream/handle/10665/44497/9789241564144_eng.pdf
Zaleznick , A , et.al. (1990). The Motivation Productivity and satisfaction of workers. Harward University.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารการจัดการนวัตกรรมสุขภาพอย่างยั่งยืน

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##