ความสัมพันธ์ระหว่างระดับการควบคุมความดันโลหิตกับการเกิดโรคหลอดเลือดสมองในผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูง โรงพยาบาลดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่

บทคัดย่อ

บทนำ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างระดับการควบคุมความดันโลหิตและปัจจัยเสี่ยงอื่น กับการเกิดโรคหลอดเลือดสมองในผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูง ณ โรงพยาบาลดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่

วิธีการศึกษา ดำเนินการวิจัยเชิงวิเคราะห์แบบย้อนหลัง (Retrospective study) จากเวชระเบียนของผู้ป่วยจำนวน 3,897 ราย ข้อมูลถูกนำมาวิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการถดถอยโลจิสติกแบบพหุตัวแปร เพื่อประเมินปัจจัยพยากรณ์การเกิดโรคหลอดเลือดสมองอย่างเป็นอิสระ โดยกำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05

ผลการศึกษา พบว่ากลุ่มตัวอย่างมีอายุเฉลี่ย 64.1±12.9 ปี โดยมีอุบัติการณ์การเกิดโรคหลอดเลือดสมอง (Stroke event) จำนวน 117 ราย คิดเป็นร้อยละ 3.0 จากการวิเคราะห์ความสัมพันธ์พบว่า ผู้ป่วยที่ควบคุมความดันโลหิตไม่ได้มีแนวโน้มความเสี่ยงต่อการเกิดโรคหลอดเลือดสมองเพิ่มขึ้น 1.47 เท่าเมื่อเทียบกับกลุ่มที่ควบคุมได้ แต่ไม่พบความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 (Adjusted OR = 1.47, 95% CI: 0.99-2.17, p = 0.054) สำหรับปัจจัยเสี่ยงอื่นที่สามารถทำนายการเกิดโรคได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ อายุ (Adjusted OR = 1.03, 95% CI: 1.02-1.05, p < 0.001), โรคเบาหวาน (Adjusted OR = 1.66, 95% CI: 1.05-2.60, p = 0.028) และเพศหญิงมีความเสี่ยงต่ำกว่าเพศชาย (Adjusted OR = 0.53, 95% CI: 0.37-0.78, p = 0.001)

สรุปผล การควบคุมความดันโลหิตไม่พบความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับการเกิดโรคหลอดเลือดสมองที่ระดับ 0.05 แม้กลุ่มที่ควบคุมไม่ได้จะมีแนวโน้มความเสี่ยงเพิ่มขึ้นก็ตาม ในขณะที่อายุที่เพิ่มขึ้น โรคเบาหวาน และเพศชาย เป็นปัจจัยพยากรณ์อิสระที่สำคัญ ผู้ปฏิบัติงานในคลินิกจึงควรเน้นการเฝ้าระวังเชิงรุกและติดตามผลอย่างใกล้ชิดในกลุ่มผู้สูงอายุและผู้ป่วยเบาหวาน เพื่อลดอุบัติการณ์การเกิดโรคหลอดเลือดสมองในอนาคต