A scarless approach to mitigate external wound complications in Nasomaxillary fracture patients: Case report
บทคัดย่อ
กระดูกโหนกแก้มและจมูกหัก (Nasomaxillary fractures) โดยนิยามคือการหักของกระดูกจมูก (Nasal bone) กระดูกโหนกแก้มข้างจมูก (Maxillary frontal process) และกระดูกโหนกแก้มด้านหน้า (Anterior maxilla) เนื่องจากตำแหน่งทางกายวิภาคของกระดูกส่วนดังกล่าวอยู่ตรงกลางใบหน้า และมีความเปราะบาง เมื่อเกิดการหักย่อมส่งผลกระทบต่อผู้ป่วยทั้งด้านความสวยงามและการหายใจ
วิธีการลงแผลเพื่อรักษาแบบดั้งเดิม เช่น การลงแผลใต้ตา (Subciliary incision) อาจส่งผลเสียต่อผู้ป่วย เช่น การเกิดแผลเป็น (Surgical scar) การเกิดสีผิวบริเวณแผลไม่สม่ำเสมอ (Dyspigmentation) และภาวะหนังตาล่างปลิ้น (Ectropion) เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาเหล่านี้ ศัลยแพทย์สามารถใช้การจัดกระดูกกลับผ่านทางรูจมูก (Closed endonasal reduction) พร้อมกับการยึดกระดูกที่หักเข้าด้วยกัน (Internal fixation) โดยใช้อุปกรณ์ยึดตรึงแบบตรง (Straight instrument) โดยลงแผลระหว่างรอยต่อระหว่างเหงือกและเยื่อบุช่องปาก (Gingivobuccal approach) ซึ่งวิธีการดังกล่าวสามารถช่วยรักษาแนวกระดูกให้ถูกต้องตามกายวิภาคเดิมได้ พร้อมทั้งป้องกันไม่ให้เกิดการบาดเจ็บต่อเส้นประสาทใต้เบ้าตา (infraorbital nerve) เมื่อผ่าตัดอย่างระมัดระวัง อีกทั้งยังทำให้เกิดผลลัพธ์ที่ดีดดยเฉพาะผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงต่อการเกิดแผลเป็น เช่น มีประวัติแผลเป้นมาก่อน หรือผิวหนังคล้ำประเภท Fitzpatrick ชนิดที่ 5 (Fitzpatrick skin type V)
การประเมินหลังการผ่าตัดแสดงให้เห็นว่ารูปทรงจมูก การหายใจ และความพึงพอใจของผู้ป่วยนั้นได้ผลลัพธ์ที่ดียิ่ง โดยไม่มีรอยแผลเป็นที่มองเห็นได้จากภายนอก วิธีนี้จึงแถึงสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการวางแผนการผ่าตัดที่ปรับให้เหมาะสมกับผู้ป่วยแต่ละราย โดยเฉพาะผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงต่อการเกิดแผลเป็นสูง และแสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพของการลงแผลระหว่างรอยต่อระหว่างเหงือกและเยื่อบุช่องปาก (Gingivobuccal approach) แบบใช้อุปกรณ์แบบตรงในห้องผ่าตัด โดยเฉพาะในห้องผ่าตัดที่ไม่มีอุปกรณ์ผ่าตัดยึดตรึงแบบโค้งงอ เพื่อเป็นหนึ่งในทางเลือกที่มีประสิทธิภาพในการรักษาผู้ป่วย
เอกสารอ้างอิง
Burke E., Sherard A. (2020). Nasal fractures. In Flint, P. W., Haughey, B. H., Lund, V. J., Robbins, K. T., Thomas, J. R., Lesperance, M. M., & Francis, H. W.(Ed.), Cummings Otolaryngology: Head and Neck Surgery, 3-Volume Set (6thed., pp. 457-469). Elsevier Health Sciences.
Alvi, A., Doherty, T., & Lewén, G. (2003). Facial fractures and concomitant injuries in trauma patients. The Laryngoscope, 113(1), 102–106.
Shepherd, J., Shapland, M., Pearce, N., & Scully, C. (1990). Pattern, severity and aetiology of injuries in victims of assault. Journal of the Royal Society of Medicine, 83(2), 75–78.
Kim, S. H., Lee, S. H., & Cho, P. D. (2012). Analysis of 809 facial bone fractures in a pediatric and adolescent population. Archives of Plastic Surgery, 39(06), 606–611.
Jin, K., Lee, H., Sohn, J., Han, Y., Jung, D., Sim, H., & Kim, H. (2018). Fracture patterns and causes in the craniofacial region: an 8-year review of 2076 patients. Maxillofacial Plastic and Reconstructive Surgery, 40(1).
Adnot, J., Desbarats, C., Joly, L., & Trost, O. (2019). Nasomaxillary fracture: Retrospective review of 11 consecutive patients and literature review. Journal of Stomatology, Oral and Maxillofacial Surgery, 120(6), 534–539.
Shariati, S. M. M. A., Dahmardehei, M., & Ravari, H. (2014). Subciliary Approach for inferior orbital rim fractures; case series and literature review. DOAJ (DOAJ: Directory of Open Access Journals), 2(3), 121–124.
Kelahmetoğlu, O., Kuzu, İ. M., Ünal, M., Yağmur, Ç., Yıldız, K., & Güneren, E. (2016). The comparison of complication rates of subtype subciliary approaches: The review of literature. Journal of Experimental & Clinical Medicine, 33(4).
Trost, O., & Péron, J. (2014). Regarding unilateral nasomaxillary buttress fractures. Journal of Plastic, Reconstructive & Aesthetic Surgery, 67(11), e278–e279.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารอุบัติเหตุ
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อกำหนดสำคัญสำหรับการเผยแพร่คือการให้เครดิตอย่างถูกต้องต่อทั้งผู้เขียนต้นฉบับและวารสารอุบัติเหตุ ผู้เขียนที่ส่งต้นฉบับไปยังวารสารอุบัติเหตุจะต้องโอนลิขสิทธิ์ให้กับวารสารโดยการทำสำเนาทั้งบางส่วนหรือทั้งหมด และต้องได้รับการอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากทีมบรรณาธิการของวารสาร ในขณะที่ผู้เขียนยังคงรับผิดชอบเต็มที่ต่อเนื้อหาสาระของบทความของตน วารสารจะรับผิดชอบเฉพาะข้อผิดพลาดที่เกี่ยวกับการพิมพ์เท่านั้น วารสารอุบัติเหตุ เผยแพร่บทความภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution NonCommercial-NoDerivatives 4.0 (CC-BY-NC-ND) ซึ่งสามารถแบ่งสัดส่วนผลงานได้โดยไม่ต้องขออนุญาต แต่ห้ามแก้ไขเนื้อหาต้นฉบับหรือใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางการค้าอื่นใด
