ความชุกและลักษณะทางคลินิกของการเกิดภาวะจุดรับภาพชัดเสื่อมจาก Chloroquine และ Hydroxychloroquine ในผู้ป่วยที่มารับการรักษาที่โรงพยาบาลสุโขทัย

บทคัดย่อ

          ความเป็นมา: ผลข้างเคียงจากยา Chloroquine และ Hydroxychloroquine ทำให้ผู้ป่วยเกิดภาวะจุดรับภาพชัดเสื่อม ซึ่งไม่สามารถรักษาได้และส่งผลต่อการมองเห็นอย่างถาวร การศึกษาลักษณะทางคลินิกเพื่อตรวจคัดกรองภาวะจุดรับภาพชัดเสื่อมจึงมีความสำคัญในการลดความเสี่ยงต่อการสูญเสียการมองเห็น

          วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาความชุกและลักษณะทางคลินิกของภาวะจุดรับภาพชัดเสื่อมจากยา Chloroquine และ Hydroxychloroquine ในผู้ป่วยที่มารับการรักษาในโรงพยาบาลสุโขทัย

          วิธีการศึกษา: การศึกษาย้อนหลังเชิงพรรณนา เก็บข้อมูลจากเวชระเบียนผู้ป่วยที่ได้รับยา Chloroquine หรือ Hydroxychloroquine ระหว่าง 1 มกราคม 2562 – 31 ธันวาคม 2563 ข้อมูลที่ศึกษา ได้แก่ ขนาดยา ระยะเวลาการใช้ยา ผลตรวจ Visual Acuity, Ishihara test, TD-OCT, CTVF และภาพถ่ายจอประสาทตา

          ผลการศึกษา: ผู้ป่วยที่ได้รับยา Chloroquine และ Hydroxychloroquine จำนวน 180 คน อายุเฉลี่ย 60.19 ปี (SD 11.87) เป็นโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์ ร้อยละ 81.25 โรคลูปัส ร้อยละ 18.75 พบภาวะจุดรับภาพชัดเสื่อม ร้อยละ 8.89 เป็น Chloroquine และ Hydroxychloroquine ร้อยละ 17.02, 6.02 ได้รับยา 5–10 ปี ร้อยละ 56.25 1–5 ปี ร้อยละ 43.75 ไม่พบในผู้ที่ได้รับยาน้อยกว่า 1 ปี ร้อยละ 62.50 ได้รับยาในขนาดที่มีความเสี่ยงสูง พบ moderate visual impairment มากที่สุด (ร้อยละ 43.75) และอยู่ในเกณฑ์ตาบอด ร้อยละ 6.25 ไม่มีผลต่อการมองเห็น ร้อยละ 31.25 ทุกรายมีความผิดปกติในการมองเห็นสี จาก CTVF และ TD-OCT พบ Perifoveal, Parafoveal และ Mixed pattern ร้อยละ 43.75, 31.25 และ 25 ตามลำดับ พบ Bull's eye จากภาพถ่ายจอประสาทตา 2 ราย

          สรุป: ความชุกของภาวะจุดรับภาพชัดเสื่อมในผู้ป่วยโรงพยาบาลสุโขทัย ร้อยละ 8.89 โดย Chloroquine มีความชุกสูงกว่า Hydroxychloroquine ส่วนใหญ่ใช้ยานานกว่า 5 ปี พบเร็วสุดที่ 1 ปี 6 เดือน และได้รับยาในขนาดที่มีความเสี่ยงสูง ความผิดปกติที่พบบ่อยที่สุด คือ Perifoveal pattern