The factors associated with ADHD in children under 15 years old at Phrasamutchedi Sawatyanon Hospital
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Background: Attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) is common among school-aged children and is a major cause of academic difficulties. Its prevalence has been increasing, with symptoms typically emerging in childhood. If left untreated, ADHD can adversely affect educational achievement, occupation, family, and social functioning.
Objective: To identify factors associated with ADHD among children under 15 years of age.
Methods: An analytical retrospective case-control study was conducted among 254 children under 15 years of age, including 127 cases and 127 controls. Data were analyzed using descriptive statistics. Associations between variables were examined using multiple logistic regression analysis, and the results were presented as adjusted odds ratios (ORadj) with 95% confidence intervals (95% CIs).
Results: Male gender, preterm birth, birth weight <2,500 g, family history of ADHD, parental separation or divorce, not living with parents, and screen time ≥1 hour/day were significantly associated with ADHD (p<0.05). These factors were associated with increased odds of ADHD, including male gender (adjusted OR 4.41; 95% CI 2.22–8.73), preterm birth (adjusted OR 6.95; 95% CI 1.50–32.07), low birth weight (adjusted OR 8.85; 95% CI 1.51–51.77), family history of ADHD (adjusted OR 8.82; 95% CI 1.23–63.03), parental separation or divorce (adjusted OR 4.46; 95% CI 1.99–9.98), not living with parents (adjusted OR 2.76; 95% CI 1.50–5.06), and screen time ≥1 hour/day (adjusted OR 3.63; 95% CI 1.98–6.64).
Conclusions: These findings may inform preventive strategies and early interventions from the prenatal period through childhood, including appropriate child-rearing practices to reduce the long-term risk of ADHD
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. เด็กสมาธิสั้น: คู่มือสำหรับพ่อแม่/ผู้ปกครอง. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด; 2557.
วิฐารณ บุญสิทธิ. โรคสมาธิสั้น: การวินิจฉัยและรักษา. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย. 2555;57(4):373-86.
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. โรคสมาธิสั้น เป็นได้ก็รักษาได้ [อินเทอร์เน็ต]. นนทบุรี: กรมสุขภาพจิต; 2565 [เข้าถึงเมื่อ 18 เม.ย. 2569]. เข้าถึงได้จาก: https://dmh.go.th/news-dmh/view.asp?id=31481
Visanuyothin T, Pavasuthipaisit C, Wachiradilok P, Arunruang P, Buranasuksakul T. The prevalence of attention deficit/hyperactivity disorder in Thailand. J Ment Health Thai. 2013;21(2):66-75.
Ilic I, Ilic M. Global incidence of attention deficit/hyperactivity disorder among children. Biol Life Sci Forum. 2022;19:6.
Brown University Health. ADHD: why diagnosis of attention deficit hyperactivity disorder is rising [Internet]. Providence (RI): Brown University Health; 2023 [cited 2025 Sep 2]. Available from: https://www.brownhealth.org/be-well/adhd-why-diagnosis-attention-deficit-hyperactivity-disorder-rising
สถาบันราชานุกูล กรมสุขภาพจิต. โรคสมาธิสั้น (ADHD: Attention Deficit Hyperactivity Disorder) [อินเทอร์เน็ต]. กรุงเทพฯ: สถาบันราชานุกูล กรมสุขภาพจิต; 2561 [เข้าถึงเมื่อ 18 เม.ย. 2569]. เข้าถึงได้จาก: https://th.rajanukul.go.th/preview-4003.htm
จิรนันท์ วีรกุล. โรคสมาธิสั้นและภาวะอยู่ไม่นิ่งในเด็ก. พุทธชินราชเวชสาร. 2557;31(1):65–75.
Ngamkum D, Yunibhan J. Relationships between family factors and behavioral problems in children with attention-deficit hyperactivity disorder, Eastern Region. J Psychiatr Nurs Ment Health. 2013;27(1):16-28.
พีรนุช พันธุ์ภักดี. ปัจจัยทำนายความเสี่ยงโรคสมาธิสั้นของนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนต้นตามการรับรู้ของผู้ปกครอง [วิทยานิพนธ์]. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร; 2564.
ประเวศ ปรีดาชัยกุล. ประสิทธิผลการคัดกรองช่วยเหลือเด็กที่เสี่ยงต่อภาวะบกพร่องทางพัฒนาการและการเรียนรู้ของนักเรียนชั้นประถมศึกษา 12 โรงเรียนในจังหวัดภูเก็ต. วารสารวิชาการแพทย์เขต 11. 2559;30(1):179–86.
ทวีศักดิ์ สิริรัตน์เรขา. การคัดกรองสุขภาพจิตเด็กวัยเรียน. กรุงเทพฯ: บียอนด์ พับลิสชิ่ง; 2560.
Schlesselman JJ. Case-control studies: design, conduct, analysis. New York: Oxford University Press; 1982.
Lwanga SK, Lemeshow S. Sample size determination in health studies: a practical manual. Geneva: World Health Organization; 1991.
พรชนก หิรัญเขว้า. โรคสมาธิสั้นในเด็กอายุ 5-14 ปี โรงพยาบาลบำเหน็จณรงค์ จังหวัดชัยภูมิ. ชัยภูมิเวชสาร. 2564;41(2):42-52.
Wamulugwa J, Kakooza A, Kitaka SB, Nalugya J, Kaddumukasa M, Moore S, et al. Prevalence and associated factors of attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) among Ugandan children: a cross-sectional study. Child Adolesc Psychiatry Ment Health. 2017;11:18.
Malek A, Amiri S, Sadegfard M, Abdi S, Amini S. Associated factors with attention deficit hyperactivity disorder: a case-control study. Arch Iran Med. 2012;15(9):560-3.
พิศมัย พงศาธิรัตน์, พรทิพย์ วชิรดิลก. ปัจจัยที่สัมพันธ์กับโรคสมาธิสั้นในนักเรียนชั้นประถมศึกษา. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต. 2556;27(1):108-20.
พัฒนศักดิ์ ทั่งนาค. ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการเกิดโรคสมาธิสั้นในเด็กอายุ 3-12 ปี ที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเบญจลักษ์ เฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา จังหวัดศรีสะเกษ [อินเทอร์เน็ต]. ศรีสะเกษ: โรงพยาบาลเบญจลักษ์ เฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา; 2566 [เข้าถึงเมื่อ 18 เม.ย. 2569]. เข้าถึงได้จาก: https://healthregion10.moph.go.th/ชื่อผลงาน-ปัจจัยที่มีค/
บุรฉัตร ศักดิ์ศรีทวี, เอกรัฐ จันทร์วันเพ็ญ, ธารินทร์ เพ็ญวรรณ. การศึกษาเชิงวิเคราะห์ตามขวางของปัจจัยที่ส่งผลต่อโรคสมาธิสั้นในเด็กวัยเรียนผู้รับบริการแผนกผู้ป่วยนอกคลินิกจิตเวชเด็ก โรงพยาบาลสิชล. วารสารวิชาการแพทย์เขต 11. 2562;33(2):327-38.
Crump C, Sundquist J, Sundquist K. Preterm or early term birth and risk of attention-deficit/hyperactivity disorder: a national cohort and co-sibling study. Ann Epidemiol. 2023;86:119-25.
Lingasubramanian G, Corman H, Noonan K, Reichman NE. Gestational age at term and teacher-reported attention-deficit hyperactivity disorder symptom patterns. J Pediatr. 2022;246:120-6.
Sasaluxnanon C, Kaewpornsawan T. Risk factor of birth weight below 2,500 grams and attention deficit hyperactivity disorder in Thai children. J Med Assoc Thai. 2005;88(11):1514-8.
Chen W, Zhou K, Sham P, Franke B, Kuntsi J, Campbell D, et al. DSM-IV combined type ADHD shows familial association with sibling trait scores: a sampling strategy for QTL linkage. Am J Med Genet B Neuropsychiatr Genet. 2008;147B:1450-60.
ปรีญา สุริพล, สุคนธา ศิริ, ดุสิต สุจิรารัตน์, ศุภชัย ปิติกุลตัง. การใช้สื่อเทคโนโลยีกับโรคสมาธิสั้นในนักเรียนชายชั้นประถมศึกษาตอนต้น. ใน: อารีรัตน์ แย้มเกษร, บรรณาธิการ. การประชุมวิชาการระดับชาติ มหาวิทยาลัยรังสิต ประจำปี 2562; 26 เม.ย. 2562; ปทุมธานี, ประเทศไทย. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยรังสิต; 2562. หน้า 104-13.
กันยา พาณิชย์ศิริ, เบญจพร ตันตสูติ. การติดสื่อสังคมออนไลน์และภาวะสมาธิสั้นของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย. 2559;61(3):191-204.
Lingineni RK, Biswas S, Ahmad N, Jackson BE, Bae S, Singh KP. Factors associated with attention deficit/hyperactivity disorder among US children: results from a national survey. BMC Pediatr. 2012;12:50.
Beyens I, Valkenburg PM, Piotrowski JT. Screen media use and ADHD-related behaviors: four decades of research. Proc Natl Acad Sci U S A. 2018;115(40):9875-81.
Nikkelen SW, Valkenburg PM, Huizinga M, Bushman BJ. Media use and ADHD-related behaviors in children and adolescents: a meta-analysis. Dev Psychol. 2014;50(9):2228-41.
American Academy of Pediatrics. Media and young minds. Pediatrics. 2016;138(5):e20162591.
World Health Organization. Guidelines on physical activity, sedentary behaviour and sleep for children under 5 years of age. Geneva: World Health Organization; 2019.
