ปัจจัยที่เกี่ยวข้องในการฟื้นคืนชีพผู้ป่วยหัวใจหยุดเต้นนอกโรงพยาบาล ในผู้ป่วยที่ไม่ได้ประสบอุบัติเหตุของโรงพยาบาลสมุทรสาคร

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการรอดชีวิตและความสัมพันธ์ระหว่าง คุณลักษณะของผู้ป่วยหัวใจหยุดเต้นนอกโรงพยาบาลที่ไม่ได้ประสบอุบัติเหตุของโรงพยาบาลสมุทรสาคร รวมถึงศึกษาอัตราการรอดชีวิตของผู้ป่วยหัวใจหยุดเต้นนอกโรงพยาบาลที่ไม่ได้ประสบอุบัติเหตุของโรงพยาบาลสมุทรสาคร
เป็นการศึกษาย้อนหลังเชิงพรรณนาเกี่ยวกับการพยากรณ์โรค การคัดเลือกผู้เข้าร่วมการวิจัยประกอบด้วย ผู้ที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป ผู้ป่วยภาวะหัวใจหยุดเต้นนอกโรงพยาบาล และผู้ป่วยที่ได้รับการนำส่งโรงพยาบาลสมุทรสาคร ทำการศึกษาแบบย้อนหลัง โดยการทบทวนเวชระเบียนตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2566 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2566
ดำเนินการตรวจสอบปัจจัยที่มีผลต่อการฟื้นคืนชีพของผู้ป่วย 128 คน ที่ประสบภาวะหัวใจหยุดเต้นนอกโรงพยาบาล โดยมีอัตราความสำเร็จในการฟื้นคืนชีพ 57.8% พบว่า ถุงลมโป่งพอง/หอบหืด มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับความสำเร็จในการฟื้นคืนชีพ (p=0.020) การมี AED มีอัตราโอกาสในการฟื้นคืนของระบบไหลเวียนโลหิตสำเร็จสูงขึ้น (p=0.040) แต่ไม่มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญเมื่อควบคุมตัวแปรอื่นๆ การไม่ทราบสาเหตุของผู้ป่วยหัวใจหยุดเต้นนอกโรงพยาบาลที่ไม่ได้ประสบอุบัติเหตุ มีโอกาสที่จะสำเร็จในการฟื้นคืนชีพลดลง 0.084 เท่า หรือลดลง 91.6% (Adj.OR=0.084, 95%CI 0.014-0.512, p=0.007) และพบว่า การมีแพทย์เวชศาสตร์ฉุกเฉินเพิ่ม โอกาสในการฟื้นคืนชีพอย่างมีนัยสำคัญ (OR 9.965, p<0.001, Adj OR=10.248, p=0.002)
อัตราความสำเร็จในการฟื้นคืนชีพของของผู้ป่วยหัวใจหยุดเต้นนอกโรงพยาบาลที่ไม่ได้ประสบอุบัติเหตุโรงพยาบาลสมุทรสาครในช่วง 1 มกราคม 2566 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2566 อยู่ที่ 57.8% และการมีแพทย์เวชศาสตร์ฉุกเฉินช่วยเพิ่มโอกาสในการฟื้นคืนชีพอย่างมีนัยสำคัญ