การเปรียบเทียบลักษณะผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาจากการทำร้ายตนเอง ก่อนและระหว่างการระบาดของโรคโควิด-19: การศึกษาย้อนหลัง

บทคัดย่อ

บทนำ: การระบาดของโรคโควิด-19 ส่งผลกระทบต่อสุขภาพจิตและบริบททางสังคมอย่างกว้างขวาง ซึ่งอาจสัมพันธ์กับการเปลี่ยนแปลงของปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการทำร้ายตนเอง อย่างไรก็ตามข้อมูลเชิงลึกในระดับสถานพยาบาลยังมีจำกัด

วัตถุประสงค์: เพื่อเปรียบเทียบลักษณะทางประชากร ข้อมูลด้านสุขภาพ วิธีการทำร้ายตนเองและปัจจัยกระตุ้นของผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาด้วยการทำร้ายตนเองในช่วงก่อนและระหว่างการระบาดของโรคโควิด-19

วิธีการศึกษา: การศึกษานี้เป็นการศึกษาแบบย้อนหลัง โดยรวบรวมข้อมูลผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาแบบผู้ป่วยในด้วยการทำร้ายตนเอง ณ โรงพยาบาลปทุมธานี ระหว่าง พ.ศ. 2562 ถึง พ.ศ. 2563 จำนวน 191 ราย แบ่งเป็นช่วงก่อนและระหว่างการระบาดของโรคโควิด-19 ข้อมูลได้จากเวชระเบียนอิเล็กทรอนิกส์ ตัวแปรที่ศึกษาประกอบด้วยลักษณะประชากร ปัจจัยกระตุ้นวิธีการทำร้ายตนเอง และปัจจัยเสี่ยง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและเปรียบเทียบความแตกต่างโดยใช้สถิติ Chi-square test หรือ Fisher’s Exact Test กำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ p<0.05

ผลการศึกษา: กลุ่มตัวอย่างมีอายุเฉลี่ย 34.89±14.31 ปี และส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง คิดเป็นร้อยละ 61.8 ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของลักษณะประชากรการวินิจฉัยโรค และวิธีการทำร้ายตนเองระหว่างสองช่วงเวลา อย่างไรก็ตาม พบว่าในช่วงการระบาดของโรคโควิด-19 การดื่มสุราลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.024) ขณะที่ปัจจัยกระตุ้นด้านความสัมพันธ์เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.030) สะท้อนว่าปัจจัยด้านความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและครอบครัวมีบทบาทเด่นมากขึ้นในการกระตุ้นการทำร้ายตนเอง แม้ว่าลักษณะพื้นฐานของผู้ป่วยจะไม่เปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ

สรุป: ข้อค้นพบจากการศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่า ปัญหาความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล เป็นปัจจัยสำคัญที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมทำร้ายตนเองในช่วงระหว่างการระบาดของโรคโควิด-19 ดังนั้น หน่วยบริการสุขภาพและหน่วยงานด้านสุขภาพจิตควรบูรณาการ การประเมินปัญหาความสัมพันธ์ในครอบครัว คู่สมรส และบุคคลใกล้ชิด เข้าเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการคัดกรองความเสี่ยงต่อการทำร้ายตนเองและการฆ่าตัวตาย นอกจากนี้ ควรพัฒนาระบบเฝ้าระวังและการให้คำปรึกษาด้านสุขภาพจิตที่มุ่งเน้นการจัดการปัญหาความสัมพันธ์และความขัดแย้งภายในครอบครัวควบคู่กับการดูแลรักษาทางจิตเวช เพื่อช่วยลดความเสี่ยงของการเกิดพฤติกรรมทำร้ายตนเองซ้ำในประชากรกลุ่มเสี่ยงระหว่างการระบาดของโรคโควิด-19