Evaluating the Effectiveness of a Community-Based Rehabilitation and Follow-Up Program Using the Local Cultural Calendar Model
Keywords:
Community-Based Rehabilitation and Follow-Up Program, Local Cultural Calendar, Patients with Substance Use DisordersAbstract
This quasi-experimental study examined the effectiveness of a drug treatment and follow-up program based on the Mini Thanyarak model combined with community participation aligned with the local cultural calendar. The sample included 11 drug-dependent patients who voluntarily received treatment at the Mini Thanyarak center in Senangkhanikhom District, Amnat Charoen Province, selected according to specified inclusion criteria.
Research instruments consisted of questionnaires assessing integrated drug cessation behaviors, attitudes toward drug use and drug treatment, as well as stress and stress management. Data were analyzed using descriptive statistics and the Paired Samples t-test to compare outcomes before and after program participation.
The results showed that after the intervention, participants had statistically significant increases in integrated drug cessation behavior scores and more positive attitudes toward drug use and treatment (p < 0.05). However, no significant differences were found in stress and stress management scores (p > 0.05). These findings suggest that the Mini Thanyarak program, implemented in conjunction with the local cultural calendar, has potential to enhance positive behaviors and attitudes toward drug cessation. The program can be applied in the treatment and follow-up of drug-dependent patients in community settings.
References
1. United Nations Office on Drugs and Crime (UNODC). World drug report 2024: Harms of world drug problem continue to mount a mid expansions in drug use and markets. [Internet]. 2024 [cited 22 April 2025]. Available from:
2. สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด. รายงานสถานการณ์ยาเสพติดในประเทศไทย [อินเทอร์เน็ต]. กรุงเทพฯ: สำนักงานฯ; [ม.ป.ป.] [เข้าถึงเมื่อ 20 ก.พ. 2568]. เข้าถึงได้จาก:
3. กรมสุขภาพจิต. แนวทางการดำเนินงานสุขภาพจิตในชุมชน (Community Mental Health Guidelines) [อินเทอร์เน็ต]. นนทบุรี: กรมสุขภาพจิต; 2563 [เข้าถึงเมื่อ 22 เม.ย. 2568]. เข้าถึงได้จาก:
https://mhso.dmh.go.th/fileupload/202010061612167390.pdf
4. สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอำนาจเจริญ. เอกสารประกอบการตรวจราชการและนิเทศงานกรณีปกติ รอบที่ 2 ปีงบประมาณ พ.ศ. 2565 [อินเทอร์เน็ต]. อำนาจเจริญ: สำนักงาน; 2565 [เข้าถึงเมื่อ 8 เม.ย. 2568]. เข้าถึงได้จาก:
https://inspection.moph.go.th/e-inspection/file_provinec/2022-07-06-08-43-13.pdf
5. กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข. คู่มือการบำบัดรักษาและฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ใช้ยาและสารเสพติดรูปแบบมินิธัญญารักษ์ [อินเทอร์เน็ต]. นนทบุรี: กรมการแพทย์; 2566 [เข้าถึงเมื่อ 22 เม.ย. 2568].
เข้าถึงได้จาก:
https://online.anyflip.com/cbilx/deyi/mobile/index.html
6. พูลภัสร์ ภูวงษ์. อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน อสม.ดีเด่น 2567 [อินเทอร์เน็ต]. 2567 [เข้าถึงเมื่อ 22 ก.พ. 2568]. เข้าถึงได้จาก:
https://anyflip.com/bookcase/gmjsy/
7. สถาบันบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแห่งชาติบรมราชชนนี. แนวทางดำเนินงานมินิธัญญารักษ์ Ver.2 [อินเทอร์เน็ต]. ปทุมธานี: สถาบัน; 2566 [เข้าถึงเมื่อ 22 เม.ย. 2568]. เข้าถึงได้จาก:
https://tyrkk.go.th/new/wp-content/
uploads/2023/10/แนวทางดำเนินงานมินิธัญญารักษ์-Ver.2.pdf
8. Johnson, K. W., Young, L., Shamblen, S., Suresh, G., Browne, T., & Chookhare, K. W. (2012). Evaluation of the therapeutic community treatment model in Thailand: policy implications for compulsory and prison-based treatment. Substance use & misuse [วารสารออนไลน์].
[เข้าถึงเมื่อ 22 เมษายน 2568]. เข้าถึงได้จาก:
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/22676561/
9. McMillan, D. W., & Chavis, D. M. (1986). Sense of community: A definition and theory. [อินเทอร์เน็ต]. [เข้าถึงเมื่อ 22 เมษายน 2568]. เข้าถึงได้จาก:
https://cybersalon.org/wpcontent/uploads/2021/06/Sense_of_Community_A_Definition_and_Theory.pdf
10. Saul McLeod. (2025). Carl Rogers Humanistic Theory and Contribution to Psychology [อินเทอร์เน็ต]. [เข้าถึงเมื่อ 5 เมษายน 2568]. เข้าถึงได้จาก:
https://www.simplypsychology.org/carl-rogers.html
11. Wiley Online Library. (n.d.). Understanding Orem’s Self‐Care Deficit Nursing Theory in practice. [อินเทอร์เน็ต]. [เข้าถึงเมื่อ 22 เมษายน 2568]. เข้าถึงได้จาก:
https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/nuf.12696
12. Bandura A. Self-efficacy: Toward a unifying theory of behavioral change. Psychological Review. 1977;84(2):191–215.
13. Ramadas E, Lima MP, Caetano T, Lopes J, Dixe M. Effectiveness of mindfulness-based relapse prevention in individuals with substance use disorders: a systematic review. Behav Sci. 2021 Sep 30;11(10):133.
doi: 10.3390/bs11100133.
14. วรรณจรี มณีแสง. ประสิทธิผลของโปรแกรมการฝึกสติบำบัดต่อการกลับมาเสพซ้ำในกลุ่มผู้เข้ารับการบำบัดการติดสารเมทแอมเฟตามีน. [วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต (สาขาการวิจัยและการจัดการด้านสุขภาพ)] ภาควิชาเวชศาสตร์ป้องกันและสังคม คณะแพทยศาสตร์. กรุงเทพ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2563.
15. Krentzman AR, Hoeppner S, Hoeppner B, Barnett N. A randomized feasibility study of a positive psychology journaling intervention to support recovery from substance-use disorders. J Subst Use Addict Treat [Internet]. 2024 [cited 2025 Nov 29];164:209410. Available from:
https://doi.org/10.1016/j.jsat.2024.209410
16. Dillon et al. Feasibility and Acceptability of a Mindfulness-Based Relapse Prevention Intervention for Opioid Use Disorders. J Psychosoc Nurs Ment Health Serv. 2021;60(3):11-14.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Journal of Addiction Research and Academic Sciences
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
This article is published under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License (CC BY-NC-ND 4.0), which allows others to share the article with proper attribution to the authors and prohibits commercial use or modification. For any other reuse or republication, permission from the journal and the authors is required.
