หมอลำหมู่: ระบบนันทนาการเชิงวัฒนธรรมร่วมสมัยกับการเชื่อมโยงความสุขและอัตลักษณ์ของชุมชนอีสานในยุคดิจิทัล
คำสำคัญ:
หมอลำหมู่, นันทนาการชุมชน, วัฒนธรรมอีสาน, สุขภาวะชุมชน, การพัฒนาที่ยั่งยืนบทคัดย่อ
หมอลำหมู่เป็นศิลปะการแสดงพื้นบ้านของภาคอีสานที่มีคุณค่าเชิงวัฒนธรรมและได้วิวัฒน์สู่การเป็นระบบนันทนาการเชิงวัฒนธรรมที่มีบทบาทสำคัญในสังคมร่วมสมัย โดยบทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์บทบาทของหมอลำหมู่ในฐานะเครื่องมือนันทนาการที่เชื่อมโยงวัฒนธรรมและความสุข 2) ศึกษาผลกระทบเชิงนันทนาการที่ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของผู้คน และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาให้หมอลำหมู่เป็นกิจกรรมนันทนาการสร้างสรรค์ที่สามารถดำรงอยู่ได้อย่างยั่งยืนในสังคมร่วมสมัย โดยใช้วิธีการสังเคราะห์องค์ความรู้จากเอกสารทางวิชาการ งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง และการวิเคราะห์ เชิงแนวคิดในบริบทสังคมและวัฒนธรรมร่วมสมัย ผลการศึกษาพบว่า หมอลำหมู่ทำหน้าที่เป็นพื้นที่ปฏิบัติการทางวัฒนธรรมที่มีบทบาทในการสร้างความสามัคคี ลดช่องว่างระหว่างวัย และเอื้อให้เกิดการมีส่วนร่วมของผู้คนในสังคมพหุวัฒนธรรมอย่างมีพลวัต อีกทั้งยังส่งเสริมสุขภาวะจิตสังคมผ่านประสบการณ์นันทนาการที่สร้างความสุขและการผ่อนคลาย ส่วนในมิติทางเศรษฐกิจ หมอลำหมู่ทำหน้าที่เป็นกลไกสำคัญในการสร้างรายได้แก่ศิลปินและธุรกิจท้องถิ่น รวมถึงสนับสนุนการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ในระดับภูมิภาคและนานาชาติ ขณะเดียวกันในด้านการอนุรักษ์ หมอลำหมู่ยังคงทำหน้าที่ถ่ายทอดดนตรี เครื่องแต่งกาย และภูมิปัญญาพื้นบ้าน ควบคู่กับการปรับตัวเชิงนวัตกรรมสู่ยุคดิจิทัลผ่านการใช้เทคโนโลยีแสง สี เสียง และการเผยแพร่ผ่านแพลตฟอร์มออนไลน์ อย่างไรก็ตาม การพัฒนาให้เกิดความยั่งยืนจำเป็นต้องอาศัยการบูรณาการบทบาทของครอบครัวในการปลูกฝังคุณค่า ชุมชนในการกำหนดกฎระเบียบและสนับสนุนพื้นที่จัดแสดง ศิลปินในการพัฒนาสมรรถนะและสร้างสรรค์การแสดงร่วมสมัย และผู้ประกอบการในการลงทุนและใช้การตลาดดิจิทัลเชิงรุก ร่วมกับการสนับสนุนเชิงยุทธศาสตร์จากภาครัฐและเอกชน ทั้งนี้เพื่อสถาปนาหมอลำหมู่ให้ดำรงอยู่ในฐานะกลไกนันทนาการร่วมสมัยที่มีความสร้างสรรค์ ทรงคุณค่า และยั่งยืนทั้งในสังคมไทยและสังคมโลก
เอกสารอ้างอิง
จักรพันธุ์ จันโทมุข. (2566). แซกโซโฟนประกอบกับวงดนตรีหมอลำ. วารสารศิลปะศาสตร์ราชมงคล พระนคร, 3(1), 88–107.
จักราวุฒิ จงเทพ. (2562). การแสดงหมอลำเรื่องต่อกลอนทำนองขอนแก่น คณะประถมบันเทิงศิลป์. วารสารศิลป์ปริทัศน์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 7(2), 99-108.
ชอบ ดีสวนโคก. (2556). วัด: ฐานความรู้สู่หมอลำนำศีลธรรมสร้างชุมชน. ธรรมทรรศน์, 13(2), 15–31
ฐพัชร์ ฤทธิ์ชัย และศรินทิพย์ ดวนลี. (2565). การใช้เทคโนโลยีระบบ Streaming เผยแพร่การแสดงหมอลำเพื่อสร้างรายได้ ในสถานการณ์โควิด 19. วารสารศิลปกรรมศาสตร์วิชาการ วิจัย และงานสร้างสรรค์, 9(1), 14–26.
ทรงวิทย์ พิมพะกรรณ์. (2553). หมอลำกับการดำรงอยู่ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงทางสังคมวัฒนธรรม. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 2(1), 66–88.
ทองพูล ภูสิม วิมลมาศ ปฐมวณิชกุล ศักดิ์พงศ์ หอมหวน และทรงศักดิ์ จีระสมบัติ. (2558). รูปแบบการขับเคลื่อนกระบวนการเรียนรู้หมอลำ บ้านโนนค้อโดยเครือข่ายศูนย์ดำรงมรดกอีสาน สำรองเรืองประพันธ์. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 9(1), 137-145.
ปัณณทัต ลําเฟือย และอนุกูล โรจนสุขสมบูรณ์. (2564). การแสดงหมอลำคณะเสียงอิสาน. วารสารสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 5(3), 76-83.
พชญ อัคพราหมณ์ และดังกมล ณ ป้อมเพ็ชร. (2567ก). การสร้างสรรค์การแสดงลำหมู่ร่วมสมัย กรณีศึกษา นางไอ่เดอะไลฟ์แอนด์เลิฟ. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 16(1), 269–314.
. (2567ข). การสร้างสรรค์การแสดงลำหมู่ร่วมสมัย กรณีศึกษา เดอะสตอรี่ออฟนางไอ่. แก่นดนตรีและการแสดง, 6(3), 31–57.
พิชิต ทองชิน และฉลาด ส่งเสริม. (2566). หมอลำหมู่สังวาทอุบล: การก่อตัวและกระบวนเล่นศิลปะการแสดงจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารพัฒนศิลป์วิชาการ, 7(1), 24-40.
พิพัฒธนพงษ์ วัฒนกัลยากุล และภัสสร สังข์ศรี. (2562). การศึกษาพฤติกรรมการสื่อสาร การใช้ประโยชน์และความพึงพอใจ จากการใช้สื่อสังคมออนไลน์ เพื่อสร้างเครือข่ายกลุ่มแฟนคลับหมอลำ: กรณีศึกษาเฟซบุ๊กแฟนเพจ กลุ่ม “เทพไหล”. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 5(1), 31-49.
พิศณุภงศ์ ศรีศากยวรางกูร และอลงกรณ์ อรรคแสง. (2561). จิตวิญญาณหมอลำกลอนสู่ความเชื่อทางการเมืองของท้องถิ่นอีสาน. วารสารการเมืองการปกครอง, 8(2), 71–84.
. (2565). องค์ความรู้ของหมอลำกลอนสะท้อนวิถีชีวิตชาวอีสาน. วารสารการเมืองการปกครอง, 13(2), 224–239.
ภัทรกร กาเผือก และพิษณุ บุญศรีอนันต์. (2564). กระบวนการถ่ายทอดลำทำนองกาฬสินธุ์ของหมอลำวีระพงษ์ วงศ์ศิลป์. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 40(2), 56-64.
ภาณุเดช วัยเจริญ พรนภัส ปรีชม สุพิชญา บุญพรหมมา ภารดี เจือสมบูรณ์ผล และพชญ อัคพราหมณ์. (2567). ปฏิบัติการร่วมสร้างในกระบวนการผลิตการแสดงลำหมู่ร่วมสมัยเรื่อง นางไอ่. ศิลปกรรมสาร, 17(1), 130-154.
ภานุวัฒน์ เหล่าพิลัย และอุรารมย์ จันทมาลา. (2565). พัฒนาการรูปแบบการแสดงคอนเสิร์ตหมอลำคณะระเบียบวาทศิลป์. วารสารสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 6(1), 174-183.
รสสุคนธ์ อ้มเถื่อน ระพีพันธ์ ศิริสัมพันธ์ และรังสรรค์ สิงหเลิศ. (2565). การสร้างสรรค์หมอลำเพลินร่วมสมัยจากฮูปแต้มวรรณกรรมสังข์สินไซ. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 9(5), 511–524.
วรากร สีโย. (2561). การบรรเลงแซกโซโฟนประกอบการแสดงหมอลำในอีสาน. วารสารคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 5(1), 261-280.
วสันต์ ชาพิทักษ์ ศุภกร บุญอรัญ และอนันตศักดิ์ พลแก้วเกษ. (2564). สัญญะความเป็นอีสานในเวทีหมอลำหมู่ ในฤดูกาล 2561-2563. วารสารภาษา ศาสนา และวัฒนธรรม, 10(2), 27-50.
วสันต์ ไตรรัตน์รังสี และอุรารมย์ จันทมาลา. (2566). การออกแบบเครื่องแต่งกายของนักเต้นคณะหมอลำวาทขอนแก่น. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 12(2), 14-26.
วิชญ์ บุญรอด. (2564). ดนตรีพื้นบ้านอีสาน: อิทธิพลต่อการเปลี่ยนแปลงมนุษย์. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 11(1), 360-369.
ศิริชัย ทัพขวา และสมคิด สุขเอิบ. (2561). ผลกระทบทางเศรษฐกิจและสังคมจากการพัฒนารูปแบบการแสดงหมอลำหมู่เชิงธุรกิจ. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 7(4), 277-285.
. (2562). การพัฒนารูปแบบการแสดงหมอลำหมู่เชิงธุรกิจ. กระแสวัฒนธรรม, 20(37), 25-36.
ศิลปะวัฒนธรรมอีสาน-การแสดงพื้นบ้าน. (1 พฤษภาคม 2568). การแสดงพื้นบ้าน. สืบค้นเมื่อ 14 กันยายน 2568, จาก https://www.lib.ru.ac.th/journal/isan/art/index.html
สราวุฒิ สีหาโคตร. (2565). การปรับตัวของหมอลำท่ามกลางกระแสการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมในศตวรรษที่ 21. แก่นดนตรีและการแสดง มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 4(2), 79–94.
และคณะ. (2565). “หมอลำ” กระแสการเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมทางดนตรีสมัยใหม่. วารสารช่อพะยอม, 33(2), 312–328.
สันดุสิทธิ์ บริวงษ์ตระกูล และโสภัทร นาสวัสดิ์. (2562). การสื่อสารดิจิทัลกับการธำรงรักษาวัฒนธรรมหมอลำเรื่องต่อกลอน กรณีศึกษาคณะประถมบันเทิงศิลป์. กระแสวัฒนธรรม, 22(42), 44-53.
. (2560). กระแสวัฒนธรรมบทความปริทรรศน์: การสืบทอดสื่อพื้นบ้าน หมอลำเรื่องต่อกลอน. กระแสวัฒนธรรม, 18(34), 81-90.
สันติ ยศสมบัติ สุรัตน์ จงดา และจินตนา สายทองคำ. (2563). คุณลักษณ์ของพระเอกหมอลำเรื่องต่อกลอนทำนองขอนแก่น. วารสารรัตนปัญญา, 5(1), 97–106.
สุทธินันท์ ศรีอ่อน. (2566). บทบาทหน้าที่ของพระพุทธศาสนาในเพลงลูกทุ่งหมอลำอีสาน. วิวิธวรรณสาร, 7(1), 153-171.
หอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ นครพนม. (1 พฤษภาคม 2568). หมอลำ. สืบค้นเมื่อ 4 กันยายน 2558, จาก https://www.finearts.go.th/nakhonphanomlibrary/view/12439-%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%A5%E0%B8%B3
อานนท์ บัวภา พันธกานต์ ทานนท์ และศิวนารถ หงษ์ประยูร. (2565). “หมอลำออนไลน์” กลวิธีการสื่อสารของสื่อพื้นบ้านในสถานการณ์โควิด-19 กรณีศึกษา: ซานเล้าบันเทิงศิลป์. วารสารการสื่อสารและการจัดการ นิด้า, 8(2), 34-53.
อิทธิพล มะเสน. (2565). หมอลำหมู่ : การปรับเปลี่ยนรูปแบบการแสดงสู่แพลตฟอร์มใหม่ ในช่วงวิกฤตการณ์ไวรัสโควิด 19. มนุษยสังคมสาร (มสส.) คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 20(1), 41–63.
อิศเรศ ดลเพ็ญ. (2559). หมอลำ การแสดงพื้นบ้านอีสาน: ขุมทรัพย์แห่งความรู้และความบันเทิง. วารสารบัณฑิตศึกษา มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 5(2), 56–71.
Akçakese, A., & Demirel, M. (2025). Recreational awareness prevents digital game addiction associated with social exclusion in adolescents. World Leisure Journal, 67(1), 54-73.
Cabeza-Ramírez, L. J., Muñoz-Fernández, G. A., & Santos-Roldán, L. (2021). Video game streaming in young people and teenagers: Uptake, user groups, dangers, and opportunities. Healthcare, 9(2), 192.


