การบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ในการเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารงานขององค์กร

ผู้แต่ง

  • อภิวัฒน์ ไชยหะนิจ -

คำสำคัญ:

การบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่, การเพิ่มประสิทธิภาพ, การบริหารงานขององค์กร

บทคัดย่อ

                บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่สู่การเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารงานขององค์กร เป็นกระบวนการให้ความสำคัญกับการมุ่งเน้นผลสัมฤทธิ์ของงาน การปรับปรุงคุณภาพการให้บริการ การลดขั้นตอนที่ไม่จำเป็น และการใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่า รวมถึงการส่งเสริมความรับผิดชอบ ความโปร่งใส และการมีส่วนร่วมของประชาชน ช่วยให้องค์กรภาครัฐสามารถพัฒนาระบบการบริหารงานให้มีความคล่องตัวมากขึ้น และสามารถปรับตัวให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงได้อย่างมีประสิทธิภาพ ยังช่วยส่งเสริมให้บุคลากรในองค์กรมีความตระหนักถึงความสำคัญของผลการปฏิบัติงาน มุ่งเน้นการพัฒนาคุณภาพงานอย่างต่อเนื่อง เพิ่มคุณภาพการให้บริการ และสร้างความเชื่อมั่นให้แก่ประชาชน นำไปสู่การพัฒนาองค์กรภาครัฐอย่างยั่งยืน

เอกสารอ้างอิง

กีรติ ยศยิ่งยง. (2549). การจัดการความรู้ในองค์การและกรณีศึกษา. (น. 28-31). กรุงเทพมหานคร: มิสเตอร์ก๊อปปี้ (ประเทศไทย) จำกัด.

จันทรานี สงวนนาม. (2546). เอกสารประกอบการสอนบรรยายหลักสูตรผู้บริหารสถานศึกษาระดับสูง. (น. 4). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ติน ปรัชญพฤทธ์. (2535). ศัพท์รัฐประศาสนศาสตร์. (น. 130). กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ทิพาวดี เมฆสวรรค์. (2540). การบริหารมุ่งผลสัมฤทธิ์คณะกรรมการว่าด้วย การปฏิบัติราชการเพื่อประชาชนของหน่วยงานของรัฐ. (น. 24). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.

นันทนา ธรรมบุศย์. (2540). การพัฒนาประสิทธิภาพในการทำงาน. วารสารแนะแนว. 3(3). 25.

ปุระชัย เปี่ยมสมบูรณ์. (2529). การวิจัยประเมินผล: หลักการและกระบวนการพัฒนา. (น. 42). กรุงเทพมหานคร: พิทักษ์อักษร.

พระเมธีธรรมาภรณ์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2539) คุณธรรมสำหรับนักบริหาร. (น. 42). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพุทธธรรม.

พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี พ.ศ. 2546. (2546). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 120 ตอนที่ 100 ก, หน้า 1.

ภรณี (กีร์ติบุตร) มหานนท์. (2529). การประเมินประสิทธิผลขององค์การ. (น. 113-114). กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.

ราชบัณฑิตยสถาน.(2554). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2554. (น. 324). กรุงเทพมหานคร:ราชบัณฑิตยสถาน.

วรเดช จันทรศร. (2541). ปรัชญการบริหารภาครัฐ. (น. 27-28). กรุงเทพมหานคร: สหายบล็อกและการพิมพ์.

Christopher Hood. (1991). A public management for all seasons. (pp. 3-9). Public Administration.

Hiromi Yamamoto. (2004). New Public Management-Japan’s Practice. (pp. 6). Japan: Institute for International Policy Studies Publications.

James H Harington. (1996). High Performance Benchmarking-20 Steps to Successes. (pp. 59-60). NewYork: McGraw – Hill.

Robert B. Denhardt and Joseph W. Grubbs. (2003). Public Administration : An Action Orientation (6th ed.). (pp. 334-335). USA: Wadsworth/Thomson Learning Publications.

Sowaribi Tolofari. (2005). New Public Management and Education. (pp. 78-79). Policy Futures in Education.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

28-04-2026

รูปแบบการอ้างอิง

ไชยหะนิจ อ. (2026). การบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ในการเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารงานขององค์กร. วารสารพุทธสุขภาวะศึกษาและสังคมศาสตร์, 2(1), 48–64. สืบค้น จาก https://he05.tci-thaijo.org/index.php/JBHES/article/view/7563

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ