การประยุกต์หลักไตรสิกขาเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิต

ผู้แต่ง

  • พระสมควร ธีรวโร ตองติดรัมย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์
  • พระครูปริยัติปัญญาโสภณ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์

คำสำคัญ:

การประยุกต์ใช้, หลักไตรสิกขา, การพัฒนาคุณภาพชีวิต

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวทางการประยุกต์ใช้หลักไตรสิกขาเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตอย่างยั่งยืน โดยใช้วิธีการศึกษาเชิงวิเคราะห์เอกสาร จากคัมภีร์พระพุทธศาสนา หนังสือ และตำราที่เกี่ยวข้อง เพื่อสังเคราะห์องค์ความรู้เกี่ยวกับกลไกการพัฒนาศักยภาพมนุษย์ ผลการศึกษาพบว่า ไตรสิกขาอันประกอบด้วย ศีล สมาธิ และปัญญา เป็นระบบการฝึกฝนพฤติกรรม จิตใจ และปัญญาที่บูรณาการเข้าด้วยกันอย่างเป็นองค์รวม โดยศีลทำหน้าที่เป็นกรอบในการควบคุมพฤติกรรมให้ไม่เบียดเบียนตนเองและผู้อื่น สมาธิช่วยเสริมสร้างความสงบมั่นคงทางจิตใจ และปัญญาทำหน้าที่เป็นเข็มทิศในการรู้แจ้งและเท่าทันต่อสภาวะกิเลส การนำหลักธรรมดังกล่าวมาประยุกต์ใช้มิใช่เพียงการปฏิบัติเป็นกิจกรรมเสริม แต่คือการปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตให้ตั้งอยู่บนความไม่ประมาท องค์ความรู้ที่ได้รับจากการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การพัฒนาคุณภาพชีวิตที่ยั่งยืนจะเกิดขึ้นได้เมื่อปัจเจกบุคคลและชุมชนน้อมนำไตรสิกขามาเป็นวิถีปฏิบัติในระดับฐานราก ซึ่งส่งผลโดยตรงต่อการสร้างความเกื้อกูล ความสามัคคี และเมตตาธรรมในสังคม ทำให้มนุษย์สามารถดำรงตนอยู่ท่ามกลางความผันผวนของโลกได้อย่างมีความสุข สงบ และเปี่ยมไปด้วยความหมาย ทั้งในระดับบุคคล ครอบครัว และสังคมโดยรวม

เอกสารอ้างอิง

กรมสุขภาพจิต. เครื่องชี้วัดคุณภาพชีวิตขององค์การอนามัยโลกชุดย่อ ฉบับภาษาไทย (WHOQOL-BREF-THAI). สืบค้นเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2569, จาก https://url.in.th/CTNQV

นิรันดร จงวุฒิเวศย์ และพูนศิริ วัจนะภูมิ. (2534). ทฤษฎีและแนวความคิดเกี่ยวกับการพัฒนาชนบท. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ปกรณ์ ปรียาก. (2538). ทฤษฎีและแนวคิดเกี่ยวกับการพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: สามเจริญพานิช.

พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2544). การพัฒนาที่ยั่งยืน (พิมพ์ครั้งที่ 9). มูลนิธิพุทธธรรม.

. (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2558). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ ๓๑). กรุงเทพมหานคร: ผลิธัมม์.

พระพุทธโฆษาจารย์. (2538). วิสุทธิมรรคแปล ภาค 1 (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: มหามกุฏราช วิทยาลัย.

พระราชวรมุนี (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2530). การศึกษา: เครื่องมือพัฒนาที่ยังต้องพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพุทธธรรม.

พุทธทาสภิกขุ (เงื่อม อินทปญโญ). (2549). การศึกษาสมบูรณ์แบบ: คือวงกลมที่คุ้มครองโลกถึงที่สุด. กรุงเทพมหานคร: อุษาการพิมพ์.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพมหานคร: นานมี บุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.

. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.

วิโรจน์ เจษฎาลักษณ์ และศตพร เพียรวิมังสา. (2561). “คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในหมู่บ้านดอนเซ่ง ตำบล บางแพ อำเภอบางแพ จังหวัดราชบุรี”. วารสารฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ, 11(1), 3144-3156.

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2567ข). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ บริษัทสหธรรมิก จํากัด.

. (2567ก). จะพัฒนาคนกันได้อย่างไร? (พิมพ์ครั้งที่ 15). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ บริษัทสหธรรมิก จํากัด.

สุเชวน์ พลอยชุม. (2539). สารานุกรมพระพุทธศาสนา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: มหามกุฏราช วิทยาลัย.

สุรเกียรติ อาชานานุภาพ. (2554). มุมมองและประสบการณ์การพัฒนาระบบบริการปฐมภูมิ: ในทศวรรษ แรกแห่งนโยบายหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

29-08-2026

รูปแบบการอ้างอิง

ตองติดรัมย์ พ. ธ., & พระครูปริยัติปัญญาโสภณ. (2026). การประยุกต์หลักไตรสิกขาเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิต. วารสารพุทธสุขภาวะศึกษาและสังคมศาสตร์, 2(2), 25–37. สืบค้น จาก https://he05.tci-thaijo.org/index.php/JBHES/article/view/7567

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ