THE IMPACT OF ONLINE MEDIA IN THE DIGITAL AGE ON YOUTH ENGAGEMENT IN POLITICAL PARTICIPATION WITHIN A DEMOCRATIC SOCIETY
Keywords:
Political Participation, , Yopth, , Social Media Online, , Digital AgeAbstract
In the digital era, social media has played a significant role in people’s lives, especially among youth, who are among the most active users of technology. One area that has been notably affected is politics. Social media has transformed the way Thai youth perceive, express, and participate in political matters, bringing both benefits and challenges. On the positive side, social media enables young people to access political information quickly and widely—whether it be updates on government policies, the actions of politicians, or political developments both domestically and internationally. This convenient access to information helps youth become more politically aware and encourages them to stay informed about current events. However, social media also has negative impacts. One major concern is the risk of misinformation, disinformation, or politically biased content, which may lead to misunderstandings and misinformed decisions. Furthermore, youth may be influenced to develop political bias or hatred, contributing to social conflict and polarization.
References
กาญจนา แก้วเทพ. (2541). วัฒนธรรม : สื่อสารเพื่อสานสร้าง. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชัยวัฒน์ สถาอานันท์. (2564). พลเมืองดิจิทัลกับประชาธิปไตยไทย. สถาบันพระปกเกล้า.
ณรงค์ โพธิ์พฤกษานันท์. (2556). อาเซียนศึกษา. กรุงเทพมหานคร : แมคกรอ-ฮิล.
ธานินทร์ กรัยวิเชียร. (2545). หลักกฎหมายมหาชน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิญญูชน.
ปาริชาติ เทพอารักษ์. (2540). การบริหารและพฤติกรรมองค์กร. กรุงเทพมหานคร : ม.ป.พ.
เปรมศักดิ์ แก้วมรกฎ. (2018). วัฒนธรรมการมีส่วนร่วมทางการเมืองของเยาวชนในสังคมพหุวัฒนธรรม : กรณีศึกษาจังหวัดเทพา จังหวัดสงขลา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธนบุรี, 12(29), 217–225.
พงศกร สุทธิอาภา. (2564). อิทธิพลของสื่อสังคมออนไลน์ต่อพฤติกรรมและทัศนคติของคนรุ่นใหม่. วารสารสังคมศาสตร์, 22(1), 45-62.
วิโรจน์ สุขพิศาล. (2565). การเคลื่อนไหวทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ในประเทศไทย: มุมมองผ่านแนวคิดnetworked publics. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 13(1), 1-25.
สมชาย ปรีชาศิลปกุล. (2564). สื่อสังคมออนไลน์กับการตื่นตัวทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ในประเทศไทย. วารสารสังคมศาสตร์, 51(2), 1-30.
สมบัติ ธํารงธัญญวงศ์. (2549). การเมืองไทย. กรุงเทพมหานคร : เสมาธรรม.
สมสุดา ผู้พัฒน์ และจุฬารัตน์ วัฒนะ. (2556). บทบาทสตรีกับพื้นที่ทางการเมือง. กรุงเทพมหานคร : สำนักส่งเสริมและฝึกอบรม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สุขุม นวลสกุล และ วิศิษฐ์ ทวีเศรษฐ. (2539). การเมืองและการปกครองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง. หน้า 18–19.
สุจิต บุญบงการ. (2558). แนวความคิดเกี่ยวกับการพัฒนาการทางการเมืองไทย. ใน เอกสารการสอนชุดวิชาปัญหาพัฒนาการทางการเมืองไทย. หน่วยที่ 1. นนทบุรี : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
เสถียร เชยประทับ. (2551). การสื่อสาร การเมือง และประชาธิปไตยในสังคมพัฒนาแล้ว. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bennett. W. L., & Segerberg, A. (2012). The logic of connective action: Digital media and the personalization of contentious politics. Information, Communication & Society, 15(5), 739-768. https://doi.org/10.1080/1369118X.2012.670661
Bimber, B. (2014). Digital media in the Obama campaigns of 2008 and 2012: Adaptation to the personalized political communication environment. Journal of Information Technology & Politics, 11(2), 130-150. https://doi.org/10.1080/19331681.2014.895691
Boulianne, S. (2015). Social media use and participation: A meta-analysis of current research. Information, Communication & Society, 18(5), 524-538. https://doi.org/10.1080/1369118X.2015.1008542
Boyd, d. (2010). Social network sites as networked publics: Affordances, dynamics, and implications. In Z. Papacharissi (Ed.), The networked self: Identity, community, and culture on social network sites (pp. 39-58). Routledge.
Kanchanatanee, K. (2021). Social 283Media and Political Participation in Thailand. Journal of MCU Social Science Review, 10(2), 270-283.
Kaplan, A. M., & Haenlein, M. (2010). Users of the world, unite! The challenges and opportunities of social media. Business Horizons, 53(1), 59-68.
Laski, Harold J. (1931). Democracy in Crisis. London: George Allen & Unwin.
Levine, P. (1980). The Politics of Democracy. New York : Harper & Row. p. 42.
Loader, B. D., & Mercea, D. (2011). Networking democracy? Social media innovations and participatory politics. Information, Communication & Society, 14(6), 757-769. https://doi.org/10.1080/1369118X.2011.592648
Merriam, Charles E. (1941). The Meaning of Democracy. New York: Harper & Brothers.
Pongsawat, P. (2020). Social Media and Political Mobilization in Thailand. In S. Chachavalpongpun (Ed.), Routledge Handbook of Contemporary Thailand (pp. 348-361). Routledge.
Thananithichot, S. (2022). Polarization and Social Media: The Case of Thailand. In M. Oswald (Ed.), The Palgrave Handbook of Digital Politics (pp. 525-545). Palgrave Macmillan.
Tucker, J. A., Guess, A., Barberá, P., Vaccari, C., Siegel, A., Sanovich, S., Stukal, D., & Nyhan, B. (2017). Social media, political polarization, and political disinformation: A review of the scientific literature. Hewlett Foundation. https://ssrn.com/abstract=3144139
Twenge, J. M. (2017). iGen: Why today’s super-connected kids are growing up less rebellious, more tolerant, less happy—and completely unprepared for adulthood. New York : Atria Books.
