THE ROLE OF THE SANGHA IN SURIN PROVINCE IN PROMOTING SUSTAINABLE EDUCATIONAL WELFARE
Keywords:
Surin Sangha, Educational Welfare, Sustainability, Social Role, Community ManagementAbstract
This academic article aims to: 1) examine Buddhist educational welfare concepts, 2) investigate the current state of initiatives in Surin Province, and 3) analyze the Sangha's role in ensuring sustainability. Employing qualitative research through documentary analysis and in-depth interviews with senior monks, administrators, and local academics. Findings reveal a paradigm shift from traditional charity toward "Social Investment". Success is characterized by a Dual Structure management model, separating spiritual leadership from lay financial oversight. Financial innovations include Endowment Funds utilizing interest income and radical transparency to maintain long-term donor confidence.
The analysis indicates that sustainability depends on the capacity to transform charismatic leadership into institutional systems. The Sangha functions as social entrepreneurs fostering community ownership through the Surin Sangha Model and KUMAR-MODEL. A critical vulnerability is the lack of systematic succession planning, posing a risk during leadership transitions. The study recommends adopting modern management practices and establishing clear succession mechanisms to transform ad-hoc charity into a sustainable social safety net.
References
กมลรัตน์ ธรรมรัตนารักษ์. (2557). บทบาทของวัดในการส่งเสริมการศึกษาและคุณภาพชีวิตในพื้นที่ชนบทของจังหวัดสุรินทร์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
กรมการศาสนา. (2559). แผนยุทธศาสตร์การปฏิรูปกิจการพระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: กรมการศาสนา.
คณะสงฆ์จังหวัดสุรินทร์ (มหานิกาย). (2566). แผนยุทธศาสตร์การบริหารกิจการคณะสงฆ์จังหวัดสุรินทร์ (พ.ศ. 2566–2570). สุรินทร์: สำนักงานคณะสงฆ์จังหวัดสุรินทร์ (มหานิกาย).
พระครูญานเพชรรัตน์ (เทวินทร์ ปิยทสฺสี). (2565). ยุทธศาสตร์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาเชิงรุก. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 2(2), 80-93.
พระครูสมุห์สนิทวงศ์ วุฑฺฒิวํโส (เจริญรัตตะวงศ์) (2566). อนาคตภาพการขับเคลื่อนเครือข่ายองค์กรพุทธนานาชาติ เพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาอย่างยั่งยืน.ดุษฎีนิพนธ์. สาขาวิชาสันติศึกษา บัณฑิตศึกษา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2542). พระพุทธศาสนากับการพัฒนาสังคม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2560). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ (พิมพ์ครั้งที่ 46). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.
พระมหาวิศิษฎ์ อภิปุณฺโณ. (2562). บทบาทของพระสงฆ์ในการสร้างความเข้มแข็งของชุมชน. วารสารวิชาการ มจร., 6(1), 120–135.
เพชรี จินดาพร. (2563). การศึกษาสงเคราะห์: แนวคิดและปฏิบัติการในบริบทสังคมไทย. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 8(2), 55–70.
มาลี ตั้งจิตเจริญ. (2558). การจัดการทรัพยากรชุมชนโดยใช้หลักพุทธธรรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สนทนากลุ่ม นางรจนา ทองประดับ, ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านปอยเดิน (อินทรศึกษา), 11 ตุลาคม 2568.
สนทนากลุ่ม พระครูชินวรโกศล, ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพรหมสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์, 11 ตุลาคม 2568.
สนทนากลุ่ม พระครูปริยัติปัญญาโสภณ (ผศ.ดร.), รองเจ้าคณะอำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์, 11 ตุลาคม 2568.
สภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย. (2561). คู่มือการสงเคราะห์ทางสังคมและการศึกษา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.
สัมภาษณ์ เจนจิรา บุญเย็น, ผู้อำนวยการกลุ่มอำนวยการและกิจการคณะสงฆ์ สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดสุรินทร์, 4 พฤศจิกายน 2568.
สัมภาษณ์ นิศานาถ แก้ววินัด, อาจารย์ประจำคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 10 พฤศจิกายน 2568.
สัมภาษณ์ วรวิทย์ ทองไทยนันท์, ผู้อำนวยการสำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดสุรินทร์, 4 พฤศจิกายน 2568.
สัมภาษณ์ อุบลวรรณ สุวรรณภูสิทธิ์, รองผู้อำนวยการวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 10 พฤศจิกายน 2568.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2565). รายงานการสำรวจภาวะเศรษฐกิจและสังคมของครัวเรือน พ.ศ. 2564. กรุงเทพฯ: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
อภิชาติ ปานสถิต. (2564). การประยุกต์ใช้ทฤษฎีทุนทางสังคมเพื่อความยั่งยืนของโครงการสงเคราะห์. วารสารวิจัยพัฒนาสังคม, 10(3), 45–60.
Coleman, J. S. (1988). Social capital in the creation of human capital. American Journal of Sociology, 94, S95–S120.
Putnam, R. D. (2000). Bowling Alone: The Collapse and Revival of American Community. New York: Simon & Schuster.
World Bank. (2012). Social Capital and Poverty Reduction: A Sustainable Development Approach. Washington, D.C.: The World Bank Group.
