ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุตำบลห้วยท่าช้าง อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี
คำสำคัญ:
ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ, จังหวัดเพชรบุรีบทคัดย่อ
การวิจัยสำรวจเชิงพรรณนาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ 2) วิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ และ 3) สร้างสมการพยากรณ์ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ ตำบลห้วยท่าช้าง อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี กลุ่มตัวอย่าง คือผู้สูงอายุที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไปของตำบลห้วยท่าช้างปี 2567 การสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงใช้ประชากรผู้สูงอายุของตำบล ห้วยท่าช้าง ทั้งหมดจำนวน 398 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามทั้งฉบับเท่ากับ .837 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ โดยรวมอยู่ในระดับมาก 2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ พบว่า ปัจจัยส่วนบุคคลด้านเพศส่งอิทธิพลต่อคุณภาพชีวิต ร้อยละ 10.60และพฤติกรรมสุขภาพด้านการจัดการอารมณ์ส่งอิทธิพลต่อคุณภาพชีวิต ร้อยละ 21.20 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 3) สมการพยากรณ์ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ ได้แก่เพศมีอำนาจในการทำนายอิทธิพลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ สมการทำนาย คือ สมการพยากรณ์ในรูปคะแนนดิบ (Y') Y = 3.679 + .080 และสมการพยากรณ์ในรูปคะแนนมาตรฐาน (ZY') Y = .106 และปัจจัยการจัดการอารมณ์ มีอำนาจในการทำนายอิทธิพลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุสมการทำนาย คือ สมการพยากรณ์ในรูปคะแนนดิบ (Y') Y = 3.105 + .173 และสมการพยากรณ์ในรูปคะแนนมาตรฐาน (ZY') Y = .212 ข้อเสนอแนะจากข้อค้นพบคือ เจ้าหน้าที่สาธารณสุขควรส่งเสริมพฤติกรรมการดูแลสุขภาพของผู้สูงอายุ ช่วยให้ผู้สูงอายุพึ่งตนเองด้านการเงินได้รวมถึงการสร้างความรู้ความเข้าใจเรื่องการดูแลผู้สูงอายุให้ครอบครัวและชุมชนช่วยให้เกิดแรงสนับสนุนทางสังคมช่วยให้ผู้สูงอายุมีคุณภาพที่ดีมากขึ้น
เอกสารอ้างอิง
กรมกิจกรรมผู้สูงอายุ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2566). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ.2566. นครปฐม : พริ้นเทอรี่.
กลุ่มพัฒนาระบบส่งเสริมสุขภาวะผู้สูงอายุและเครือข่าย สำนักอนามัยผู้สูงอายุ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข (2565). คู่มือการดำเนินงานตัวชี้วัดร้อยละของประชากรสูงอายุที่มีพฤติกรรมสุขภาพที่พึงประสงค์. กรุงเทพฯ : สำนักอนามัยผู้สูงอายุ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข.
ณัทกวี ศิริรัตน์. (2565). รูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดเพชรบุรี. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม.
นิราศศิริ โรจนธรรมกุล. (2564). การพยาบาลผู้สูงอายุ : ด้านการดูแลสุขภาพกายและสุขภาพจิต. กรุงเทพฯ : บริษัท ไทยควอลิตี้บุ๊คส์ (2006) จำกัด.
นัสมล บุตรวิเศษ และอุปริฏฐา อินทรสาด. (2563) ได้ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ: กรณีศึกษาอำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยี ราชมงคลสุวรรณภูมิศูนย์พระนครศรีอยุธยา.
ปลื้มใจ ไพจิตร. (2558). คุณภาพในการดำรงชีวิตของผู้สูงอายุในจังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารวิทยาการจัดการ, 2(2), หน้า 157-179.
พัชราภรณ์ พัฒนะ. (2561). คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในศูนย์การเรียนรู้การดูแลผู้สูงอายุเขตสุขภาพที่ 4. สระบุรี : กลุ่มพัฒนาการส่งเสริมสุขภาพวัยสูงอายุ ศูนย์อนามัยที่4 สระบุรี กรมอนามัย.
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพประจำตำบลห้วยท่าช้าง.(2567). ข้อมูลตำบลห้วยท่าช้าง. เพชรบุรี : สำนักงาน.
ศันสนีย์ โอถาวรวงษ์. (2565). คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในเขตเทศบาลตำบลหัวกุญแจ อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี. วิทยานิพนธ์ รัฐศาสตรมหาบัณฑิตคณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย. (2565). แผนงานการส่งเสริมคุณภาพชีวิตและพฤฒพลังสำหรับผู้สูงอายุในวิกฤต และการเตรียมพร้อมเข้าสู่สังคมสูงอายุอย่างสมบูรณ์ : รายงานการวิจัยและนวัตกรรมฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2566). การสำรวจประชากรสูงอายุในประเทศไทย พ.ศ. 2566. กรุงเทพฯ : สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี.(2566). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่สิบสามพ.ศ. 2566 - 2570. กรุงเทพฯ : สำนักงาน.
ธิสาชล ธันยาวราธร อรอุมา แก้วเกิด และเจริญชัย หมื่นห่อ. (2566). ปัจจัยที่มีผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุตอนต้น กรณีศึกษาโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลอาจสามารถจังหวัดนครพนม. วารสารสุขภาพและสิ่งแวดล้อมศึกษา ปีที่ 8 ฉบับที่ 2 เมษายน -มิถุนายน 2566.
Kotler, Philip., & Armstrong, Gary. (2018). Principles of Marketing (17thed.). England:Pearson.
World Health Organization [WHO]. (2006). Five keys to safer food manual. Retrieved from http://apps.who.int/iris/bitstream/10665/43546/1/9789241594639_eng.pdf.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความในวารสารนี้มีลิขสิทธิ์โดยและเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons แบบแสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 4.0 ระหว่างประเทศ (CC BY-NC-ND 4.0)
สามารถอ่านและนำไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางวิชาการ เช่น การสอน การวิจัย หรือการอ้างอิง โดยให้เครดิตแก่ผู้เขียนและวารสารอย่างเหมาะสม
ห้ามใช้หรือดัดแปลงบทความโดยไม่ได้รับอนุญาต
ข้อความที่ปรากฏในบทความเป็นความคิดเห็นของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
ผู้เขียนต้องรับผิดชอบต่อเนื้อหาและความถูกต้องของบทความของตนทั้งหมด
การนำไปใช้ซ้ำหรือเผยแพร่ซ้ำในรูปแบบอื่นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร