Epidcniology of Dengue Discase in Danmakantia District, Kanchanaburi Province, 1997 - 2007

Abstract

โรคไข้เลือดออกระบาดครั้งแรกในประเทศไทย ปี พ.ศ. 2501 ในเขตกรุงเทพ-ธนบุรี และต่อมาได้แพร่ระบาดออกไปในพื้นที่อื่น ๆ ทั่วประเทศทุกปี จะพบผู้ป่วยโรคนี้เป็นจำนวนนับหมื่นคน จนปัจจุบันกลายเป็นโรคประจำถิ่น และปัญหาสาธารณสุขอันดับต้น ๆ ของประเทศไทย การเฝ้าระวังทางระบาดวิทยาเป็นหัวใจสำคัญของการควบคุมป้องกันโรคให้มีประสิทธิภาพ การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาการกระจายของ โรคไข้เลือดออกในด้านบุคคล เวลา สถานที่ รวมทั้งลักษณะของการระบาดที่อาจมีการเปลี่ยนแปลงไป อันจะนำไปสู่การพยากรณ์การระบาด และใช้วางแผนป้องกันควบคุมโรคได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น ทำการศึกษาโดยวิธีการเก็บรวบรวมข้อมูลจากรายงานการเฝ้าระวังทางระบาดวิทยาของสำนักระบาดวิทยา (รง. 50๑)ตั้งแต่ปี พ.ศ.2540 - 2550 แล้วนำมาเรียบเรียง วิเคราะห์ และแปลผล ผลการศึกยาพบว่า การระบาดของโรคไข้เลือดออก ในปี พ.ศ. 2540 -2550 มีลักษณะการระบาดเว้นระยะ 4 - 5 ปี ซึ่งในปี พ.ศ. 2551 มีแนวโน้มของการระบาดที่จะเกิดขึ้นได้มาก อัตราส่วนผู้ป่วยเพศชายสูงกว่าเพศหญิง เท่ากับ 1.0 - 1.7 : 1 จากลักษณะการระบาดของอำเภอด่านมะขามตี้ย ยังคงเป็นลักษณะการระบาดในช่วงฤดูฝน ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ถึงพฤดจิกายน มีบางปีที่ระบาดคร่อมปีใหม่ ผู้ป่วยส่วนใหญ่ได้รับการวินิจฉัยเป็น DHF โดยกลุ่มอายุที่พบมากที่สุดคือ 10 - 14 ปี รองลงมาคือ กลุ่มอายุ 15-24 ปี และการเกิดโรคพบผู้ป่วยในกลุ่มอายุที่สูงขึ้น มาตรการควบคุมป้องกันโรคไข้เลือดออกจำเป็นต้องคำเนินการกำจัดลูกน้ำยุงลายอย่างต่อเนื่องโดยความร่วมมือของทุกภาคส่วนในสังคม