Relationships between personal factor, economic and social factor, knowledge of diabetics with the quality of life of aged diabetics attending in Trat Urban Community

Abstract

ประเทศไทยมีการพัฒนาด้านเศรษฐกิจและสังคมอย่างรวดเร็ว นับตั้งแต่แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 1 จนถึงปัจจุบันร่วมกับการเกิดระบบการดูแลสุขภาพ เพื่อมุ่งเน้นคุณภาพชีวิตของประชาชนแบบมีส่วนร่วม ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของประชากร อายุขัยเฉลี่ยของประชากรยืนยาวขึ้น ทำให้ปัญหาทางการแพทย์และสาธารณสุขเปลี่ยนไป อัตราการเกิดโรคไม่ติดเชื้อโรคเรื้อรัง มีจำนวนเพิ่มขึ้นจากฐานข้อมูลผู้สูงอายุของสถาบันประชากรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และสำนักงานสถิติแห่งชาติ พบว่าประชากรผู้สูงอายุในปี พ.ศ. 2548 เพิ่มเป็น 6.6 ล้านคน หรือร้อยละ 10.2 และแนวโน้มในปี พ.ศ. 2553 ประชากรผู้สูงอายุจะเพิ่มเป็น 7.6 ล้านคนหรือร้อยละ 11.4 ของประชากรทั้งหมดจากการสำมะโนประชากรและเคหะ พบว่า ประชากรผู้สูงอายุในจังหวัดตรา รอบสำรวจระยะ 10 ปี ถึงปัจจุบันมี ร้อยละ 7.6 ของประชากรทั้งจังหวัด ผู้สูงอายุจึงเป็นกลุ่มประชากรสำคัญ ที่จะส่งผลต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิต โดยพบว่าโรคเบาหวานเป็นโรคเรื้อรังกลุ่มหนึ่งที่พบมากในผู้สูงอายุ ร่วมกับสมรรถภาพในการทำหน้าที่ของอวัยวะต่าง ๆ ในร่างกายผู้สูงอายุเสื่อมลงอยู่แล้ว ถ้าควบคุมระดับน้ำตาลไม่ได้ ภาวะแทรกซ้อนจะปรากฏขึ้นภายใน 5- 10 ปี