A situation of Streptococcus suis among humans in Thailand, 2011 - 2013

Authors

  • Arthicha Wongkumma Bureau of Epidemiology, Department of Disease Control, Ministry of Public Health
  • Soawapak Hinjoy Bureau of Epidemiology, Department of Disease Control, Ministry of Public Health
  • Pravit Choomkhasian Bureau of Epidemiology, Department of Disease Control, Ministry of Public Health

Keywords:

ไข้หูดับ, สูญเสียการได้ยิน, ลาบสุกรดิบ, หลู้

Abstract

โรคติดเชื้อสเตรฟโตคอกคัสซูอิส (Streptococcus suis infection) หรือโรคไข้หูดับ เกิดจากการรับประทานอาหารสุกๆ ดิบๆ หรือจากการสัมผัสเนื้อ หรือเลือดสุกรที่มีเชื้อ Streptococcus suis ผู้ป่วยจะสูญเสียการได้ยินจนถึงขั้นหูหนวกถาวร ร้อยละ 54 - 80 การวิเคราะห์สถานการณ์โรคครั้งนี้ ทำให้เกิดองค์ความรู้ลักษณะ ทางระบาดวิทยาของโรคเพิ่มขึ้นและเตรียมแผนป้องกันการระบาดของโรค โดยรวบรวมข้อมูลผู้ป่วยโรคไข้หูดับ พ.ศ. 2554 - 2556 และระบบเฝ้าระวังเหตุการณ์ (Event-based surveillance) ใช้โปรแกรมสำเร็จรูปวิเคราะห์ระบาดวิทยาเชิงพรรณนา ผลการศึกษา ระบบเฝ้าระวัง (รง 506) พบผู้ป่วยจำนวน 495 ราย เสียชีวิต 32 ราย อัตราป่วยตายร้อยละ 6.46 อัตราส่วนชายต่อหญิงเท่ากับ 3:1 ส่วนใหญ่เข้ารับการรักษาเป็นผู้ป่วยในโรงพยาบาลศูนย์/ทั่วไป ระบบเฝ้าระวังเหตุการณ์ มีผู้ป่วยจำนวน 68 ราย เสียชีวิต 4 ราย ส่วนใหญ่อยู่วัยแรงงาน และมีประวัติดื่มเหล้า มีอาการไข้ ร้อยละ 91 อาการหูดับร้อยละ 11.11 และเสียการทรงตัว เดินเซ ร้อยละ 11.11 สาเหตุส่วนใหญ่เกิดจากการรับประทานอาหารลาบสุกรดิบ หลู้ โดยมีระยะฟักตัวเฉลี่ย 3 วันก่อนป่วย มีรายงานผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการยืนยัน จำนวน 21 ราย ข้อมูลจากระบบเฝ้าระวังเชิงรับอาจยังไม่สะท้อนสถานการณ์การเกิดโรคที่แท้จริงเครือข่ายการเฝ้าระวังทางห้องปฏิบัติการมีความสำคัญอย่างยิ่งในการเพิ่มความเข้มแข้งของระบบเฝ้าระวัง และทำให้ทราบสถานการณ์การเกิดโรคที่แท้จริงได้ ดังนั้นการพัฒนาศักยาภาพของห้องปฏิบัติการจะเป็นแนวทางสำคัญในการเฝ้าระวังทางระบาดวิทยาของโรคไข้หูดับ ต่อไป คำสำคัญ: 

References

ชุษณา สวนกระต่าย. แนวทางการป้องกันควบคุมโรคติดเชื้อสเตร็พโตค็อกคัส ซูอิส. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก ในพระบรมราชูปถัมภ์; 2550.

B. Perch, P. Kristjansen, KN. Skadhauge. Group R streptococci pathogenic for man: Two cases lf meningitis and one fatal case of sepsis. Acta Pathol Microbiol Scand. 1968; 74(1): 69-76.

Yu H, Jing H, Chen Z, Zheng H, Zhu x, Wang H, et al. Human Streptococcus suis outbreak, Sichuan, China. Emerg Infect dis. 2006; 12(6): 914-20.

ธีรศักดิ์ ชักนำ. คู่มือแนวทางการเฝ้าระวัง และสอบสวนโรคติด เชื้อ "โรคไข้หูดับ". พิมพ์ครั้งที่ 1. นนทบุรี: 2552.

Nghia HD, Tu le TP, Wolbers M, Thai CQ, Hoang NV, Nga TV, et al. Risk factors of Streptococcus suis infection in Vietnam. A case–control study. PLoS ONE. 2011;6:e17604.

Downloads

Published

2024-07-12

How to Cite

Wongkumma, A., Hinjoy, S., & Choomkhasian, P. (2024). A situation of Streptococcus suis among humans in Thailand, 2011 - 2013. Weekly Epidemiological Surveillance Report, 45(21), 321–336. retrieved from https://he05.tci-thaijo.org/index.php/WESR/article/view/3058

Issue

Vol. 45 No. 21 (2014): 21st week

Section

Original article

License

Copyright (c) 2014 Weekly Epidemiological Surveillance Report

Creative Commons License

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Responsibility and Copyright

1. Author Responsibility and Editorial Disagreement

The content and data in all articles published in WESR are the direct opinions and responsibility of the article authors, and the Journal's Editorial Board is not necessarily in agreement with, or jointly responsible for, them.

2. Copyright and Referencing

All articles, data, content, figures, etc., published in WESR are considered the copyright of the academic journal. If any individual or entity wishes to disseminate all or any part of the published material, appropriate citation of the article is required.