การพยาบาลผู้ป่วยยาเสพติดแอมเฟตามีนที่มีภาวะแทรกซ้อนทางจิต: กรณีศึกษา

บทคัดย่อ

ชายไทยวัย 27 ปี สถานภาพโสด จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 อาชีพว่างงาน ประวัติการเสพแอมเฟตามีน (ยาบ้า) ต่อเนื่องมานาน 12 ปี จนมีอาการทางจิต หูแว่วได้ยินเสียงคนคุยกัน เคยเข้ารับการรักษาแบบผู้ป่วยใน 1 ครั้ง และกลับไปเสพยาบ้าซ้ำ ร่วมกับยาไอซ์ กัญชา และดื่มน้ำกระท่อม (4x100) ก่อนมาโรงพยาบาล 1 วัน มีอาการหงุดหงิด หูแว่วได้ยินเสียงคนมาคุยด้วย ก้าวร้าว อาละวาด ทำลายข้าวของ ข่มขู่ ทำร้ายยาย ผู้ป่วยได้เสพยาบ้าครั้งสุดท้ายเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2566 และญาติจึงนำส่งโรงพยาบาล อาการแรกรับ ผู้ป่วยรู้สึกตัวดี หงุดหงิด หวาดระแวง มีสีหน้าวิตกกังวล หูแว่วได้ยินเสียงคนคุยกัน ผลตรวจทางห้องปฏิบัติการพบแอมเฟตามีนในปัสสาวะ แพทย์ให้การรักษาด้วย Antipsychotic Antidepressant ระหว่างการรักษาผู้ป่วยมีอาการขาดยา มีอาการหูแว่ว แต่รับรู้สิ่งแวดล้อม หงุดหงิดง่ายเมื่อถูกกระตุ้น แยกตัว บ่นอยากกลับบ้าน พยาบาลสังเกตอาการ พูดคุย ประเมินอาการเปลี่ยนแปลง เฝ้าระวังความปลอดภัยจากอาการทางจิต ป้องกันการทะเลาะวิวาท ดูแลช่วยเหลือบรรเทาอาการไม่สุขสบายจากภาวะขาดยา เฝ้าระวังการเกิดอาการข้างเคียงจากการได้รับยาต้านอาการทางจิต ดูแลให้ได้รับการพักผ่อนอย่างเพียงพอ สอนวิธีการผ่อนคลายและจัดการความเครียด พร้อมทั้งสร้างแรงจูงใจในการอยู่บำบัดรักษาในระยะฟื้นฟูสมรรถภาพต่อ ผู้ป่วยเข้ารับการรักษาระยะถอนพิษยาได้ 38 วัน สุขภาพทั่วไปแข็งแรงขึ้น ไม่มีอาการหูแว่ว ไม่มีอาการขาดยา พักผ่อนได้อย่างเพียงพอ สามารถดูแลตนเองได้ ผู้ป่วยไม่พร้อมเข้ารับการบำบัดในระยะฟื้นฟูสมรรถภาพ ทีมบำบัดจึงได้มีการวางแผนการรักษาร่วมกับผู้ป่วยและญาติ เพื่อวางแผนการจำหน่าย ญาติเข้าใจแผนการรักษาดูแลผู้ป่วยและการมีส่วนร่วมหลังจำหน่าย โดยมีการส่งต่อโรงพยาบาลใกล้บ้าน รวมระยะเวลาอยู่โรงพยาบาล 45 วัน