Factors Associated with the Use of Emergency Medical Services for Critical Emergency Patients in Phuket Province
Keywords:
Service usage, Emergency Medical Services, Critically Ill Emergency PatientsAbstract
This research is a retrospective analytical study aimed at examining the factors associated with the use of emergency medical services for critically ill patients in Phuket Province. The study population consisted of critically ill patients who received emergency medical services in Phuket. A sample size of 1,158 cases was calculated, and data was collected from the Emergency Medical Services Record at the Advanced Level in Phuket and hospital medical records through three experts, with a consistency index ranging from 0.67 to 1.00. Data analysis was performed using descriptive statistics and multiple logistic regression.
The research findings revealed that the factors associated with the use of emergency medical services for critically ill patients in Phuket were as follows: (1) Critically ill patients aged 0-12 years had a lower likelihood of receiving emergency medical services compared to the elderly (60 years and above). (2) Incidents occurring at home/workplace had a lower likelihood of receiving emergency medical services compared to incidents occurring outside the home/workplace.
(3) Incidents occurring during the morning and afternoon shifts had a higher likelihood of receiving emergency medical services compared to incidents occurring during the night shift. (4) Students had a higher likelihood of receiving emergency medical services compared to housewives, monks, or dependents. (5) Incidents involving accidents related to surgery and internal medicine had a higher likelihood of receiving emergency medical services compared to incidents involving obstetrics, gastrointestinal, urinary, or psychiatric issues. (6) Patients who were hospitalized for treatment had a lower likelihood of receiving emergency medical services compared to those referred to other hospitals.
Therefore, the Phuket Provincial Public Health Office should promote basic first aid education for the public and increase awareness of emergency medical services. Additionally, there should be efforts to develop the capacity of emergency medical service personnel to reduce incidents of mortality.
References
เจริญ ปราบปรี. (2563). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการใช้บริการการแพทย์ฉุกเฉิน จังหวัดพัทลุง. วารสารสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดขอนแก่น, 2(2), 199-212.
เบญจมาศ มาสิงบุญ. (2566). การพัฒนารูปแบบการเข้าถึงบริการ การแพทย์ฉุกเฉินในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง อำเภอนาแก จังหวัดนครพนม. วารสารสุขภาพและสิ่งแวดล้อมศึกษา, 8(1), 411-422.
กองสาธารณสุขฉุกเฉิน. (2567). มาตรฐานการปฏิบัติงาน เรื่อง การเตรียมความพร้อมด้านการแพทย์ และสาธารณสุขในการรักษาความปลอดภัยของบุคคลสำคัญ. กระทรวงสาธารณสุข. นนทบุรี.
กิตติพงศ พลเสน, พรทิพย์ วชิรดิลก, ธีระ ศิริสมุด,
สุรเดช ดวงทิพย์สิริกุล และณัฐวุฒิ คำนวณฤกษ์. (2559). สถานการณ์และปัจจัยที่ส่งผลต่อการไม่ใช้บริการการแพทย์ฉุกเฉินของผู้ป่วยฉุกเฉินที่เข้ารับบริการ
แผนกอุบัติเหตุฉุกเฉินในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2567 จาก https://www.file:///C:/Users/USER/Documents/Downloads/upload_migrate_file_256 009151223199109_
vueI3zxgLuQ2tpyG.pdf
ณิชชาภัทร ขันสาคร, ทัศนีย์ ศิลาวรรณ, ทัศนีย์
รวิวรกุล, สิริณธิ์ กิตติพิชัย และอุมาวดี เหลาทอง. (2559). รายงานวิจัยการศึกษาระบบบริการการแพทย์ฉุกเฉินสำหรับผู้สูงอายุ. คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. สืบค้นเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2567 จาก https://www.niems.go.th/th/Upload/File/255911291527463047_276dqvbz2kfisI9b. pdf.
ทิพย์วดี วุฒิพันธ์. (2565). ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการใช้บริการการแพทย์์ฉุกเฉินในผผู้ป่วยวิกฤต โรงพยาบาลอุดรธานีี. วารสารโรงพยาบาลมหาสารคาม, 19(3), 53-66.
ธงชัย อามาตยบัณฑิต. (2560). ปัจจัยที่มีผลต่อการใช้บริการระบบการแพทย์ฉุกเฉินของผู้ป่วยฉุกเฉินเร่งด่วน และวิกฤติในจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารวิชาการสาธารณสุข, 26(5), 883-895.
ธีระ ศิริสมุด, กิตติพงศ์ พลเสน และพรทิพย์ วชิรดิลก. (2561). ความรู้ ทัศนคติ และเหตุผลที่ไม่เรียกใช้บริการการแพทย์ฉุกเฉินของผู้ป่วยฉุกเฉินในประเทศไทย. วารสารวิจัยระบบสาธารณสุข, 12(4), 668-680.
นงคราญ ใจเพียร. (2564). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการใช้บริการการแพทย์ฉุกเฉินของผู้ป่วยวิกฤติฉุกเฉินและฉุกเฉินเร่งด่วนในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง. วารสารวิจัยการพยาบาลและสุขภาพ, 22(1), 52-66
นภดล สี่สุวรรณ. (2563). ปัจจัยที่มีผลต่อการเสียชีวิตของผู้ป่วยที่เรียกใช้บริการระบบการแพทย์ฉุกเฉินในอำเภอเมือง จังหวัดลำปาง. วารสารวิชาการการแพทย์ภัยพิบัติและฉุกเฉินเจ้าฟ้าจุฬาภรณ์, 1(2), 33-41.
บุญนภา ทรงพร. (2566). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการเลือกใช้บริการการแพทย์ฉุกเฉินในอำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี. วารสารวิชาการสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดมหาสารคาม, 7(14), 49-63.
พระราชบัญญัติการแพทย์ฉุกเฉิน. (2551). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 125, ตอนที่ 44 ก (ลงวันที่ 6 มีนาคม 2551).
รัดเกล้า วงศ์ชัยสุริยะ, เกรียงศักดิ์ ปินตาธรรม, ยุทธนา โค้วจิริยะพันธุ์ และพรธีรา พรหมยวง. (2564). ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการเสียชีวิตของผู้ป่วยอุบัติเหตุที่นำส่งด้วยชุดปฏิบัติการฉุกเฉินระดับสูงของโรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์. วารสารการแพทย์ฉุกเฉินแห่งประเทศไทย, 1(1), 14-22.
สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ. (2563). ระบบสารสนเทศการแพทย์ฉุกฌฉิน. กระทรวงสาธารณสุข.
สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ. (2567). รายงานประจำปี สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ (สพฉ.) ปี 2566. นนทบุรี; บริษัทปัญญามิตร การพิมพ์ จำกัด.
สำเริง จันทรสุวรรณ และสุวรรณ บัวทวน. (2547). ระเบียบวิธีวิจัยทางสังคมศาสตร์. ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษวิทยา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. ขอนแก่น.
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดภูเก็ต. (2567). แบบบันทึกการปฏิบัติงานบริการการแพทย์ฉุกเฉินระดับสูง. กระทรวงสาธารณสุข.
Neuman, W. L. (1991). Social research methods: qualitative and quantitative. Approaches.
Boston; Allyn & Bacon. Schlesselman, J. J. (1982). Case-control studies. New York: Oxford University Press.
Yaisien, S. & Alvi, T. (2013). World Health Organization. Prehospital trauma care system. Geneva: WHO; Does pervceived social support predict quality of life in psychiatric patients. Asian J Soc Sci Human.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
