ผลของโปรแกรมกลุ่มจิตบำบัดประคับประคองต่อภาวะซึมเศร้าและความหวัง ของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา

yuparat supo; somrudee  chumkaew

Authors

yuparat supo Somdet Chaopraya Institute of Psychiatry, Bangkok
somrudee chumkaew Somdet Chaopraya Institute of Psychiatry, Bangkok

Keywords:

Hope, Major depressive disorder, Psychotherapy, Supportive group psychotherapy program

Abstract

Introduction: Major depressive disorder (MDD) is a prevalent psychiatric condition characterized by persistent sadness, anhedonia, hopelessness, and functional impairment. In severe cases, it may lead to suicidal ideation or behaviors. With rising global prevalence rates, there is a critical need for effective interventions to reduce depressive symptoms and enhance psychological well-being.

Objectives: This study aimed: (1) to compare within-group mean scores of depression and hope in the experimental and control groups across three time points: baseline, immediately post-intervention, and four weeks post-intervention; and (2) to compare between-group differences in these scores at both post-intervention time points.

Methodology: A quasi-experimental study using a two-group, pretest-posttest design with multiple comparisons was conducted. 50 patients diagnosed with MDD were randomly allocated to either a control group (n=25) or an experimental group (n=25) using simple random sampling. Research instruments included: 1) a structured supportive group psychotherapy program, and
2) data collection tools comprising depression and hope questionnaires with reliability coefficients of 0.71 and 0.80, respectively. Data were analyzed using descriptive statistics and inferential tests including Chi-square test, Fisher's exact test, independent samples t-test, and paired samples
t-test.

Results: Within the experimental group, mean depression and hope scores showed statistically significant differences (p<.001) at both the post-intervention and four-week follow-up assessments compared to baseline. Between-group analysis demonstrated that the experimental group exhibited significantly greater improvements in both depression and hope measures compared to the control group at both post-intervention and four-week follow-up assessments (p<.001).

Conclusion: The supportive group psychotherapy program effectively reduced depression and enhanced hope among patients with major depressive disorder, with benefits maintained at four-week follow-up.

Implications: Mental health and psychiatric nurses can implement this evidence-based supportive group psychotherapy program to reduce depressive symptoms and foster hope among patients with MDD across various clinical settings. Future research should examine long-term effects and applicability across diverse patient populations.

Downloads

Download data is not yet available.

References

ชมัยพร พรรณนาภพ, สงวน ธานี, หทัยรัตน์ ดิษฐอั๊ง, กุณฑ์ชลี เพียรทอง, และธวัชชัย พละศักดิ์. (2565). ผลของโปรแกรมการบำบัดด้วยกลุ่มจิตบำบัดประคับประคองร่วมกับแนวคิดภูมิปัญญาไทยต่อภาวะซึมเศร้าและความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า. วารสารวิทยาศาสตร์สุขภาพ วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สรรพสิทธิประสงค์, 6(3), 85-99.

ธรณินทร์ กองสุข, สุวรรณา อรุณพงค์ไพศาล, ศุภชัย จันทร์ทอง, เบญจมาศ พฤกษ์กานนท์, สุพัตรา สุขาวห, และจินตนา ลี้จงเพิ่มพู. (2561). ความเที่ยงตรงตามเกณฑ์การวินิจฉัยโรคซึมเศร้าของแบบประเมินอาการซึมเศร้า 9 คำถาม ฉบับปรับปรุงภาษากลาง. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 63(4), 321-334.

บุศรา สุขสวัสดิ์, ภรภัทร เฮงอุดมทรัพย์ และชนัดดา แนบเกษร. (2560). ผลของโปรแกรมการปรับความคิดและพฤติกรรมแบบกลุ่มต่อความหวังและภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุในชุมชน. วารสารคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 25(1), 95-106.

ภัคจิรา ภูสมศรี. (2563). โรคซึมเศร้าปัญหาสุขภาพใกล้ตัว. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชียฉบับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 14(2), 51-58.

ภัทรพร กรดแก้ว, นุชนาถ บรรทุมพร, และรังสิมันต์ สุนทรไชยา. (2561). ผลของกลุ่มจิตบำบัดประคับประคองต่อความหวังของผู้ป่วยมะเร็งเต้านมระยะลุกลามที่ได้รับรังสีรักษา. วารสารพยาบาลทหารบก, 19(พิเศษ), 78-88.

มรรยาท รุจิวิชชญ์. (2556). ผลของกระบวนการสร้างสัมพันธภาพแบบหนึ่งต่อหนึ่งร่วมกับกลุ่มจิตบำบัดแบบประคับประคองต่อระดับความหวังระดับความวิตกกังวลและระดับการดูแลตนเองของผู้ป่วยสูญเสียอวัยวะ. ปทุมธานี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

รัตน์ศิริ ทาโต. (2567). การวิจัยทางพยาบาลศาสตร์: แนวคิดสู่การประยุกต์ใช้ (ฉบับปรับปรุง). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

โรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์. (2567). รายงานการเข้าถึงบริการของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า. อุบลราชธานี: โรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์.

ลานทิพย์ พนารินทร์, ภรภัทร เฮงอุดมทรัพย์, ดวงใจ วัฒนสินธุ์, และเวทิส ประทุมศรี. (2563). ผลของโปรแกรมกลุ่มจิตบำบัดประคับประคองของยาลอม (Yalom) ต่อความหวังในผู้ป่วยจิตเภท. วารสารสุขภาพและการศึกษาพยาบาล, 26(1), 117-134.

ศิริลักษณ์ ปัญญา และ เพ็ญนภา แดงด้อมยุทธ์. (2558). จิตบําบัดสัมพันธภาพระหว่างบุคคลแบบกลุ่มกับภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคซึมเศร้า. วารสารพยาบาลตำรวจ, 7(1), 263-278.

สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา. (2566). รายงานสถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา ประจำปี 2566. กรุงเทพฯ: สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา.

สุนทรี วัฒนเบญจโสภา. (2543). ผลของกลุ่มจิตบำบัดแบบประคับประคองต่อความหวังของผู้ป่วยมะเร็งปากมดลูกที่ได้รับรังสีรักษา [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

สำราญ ศุภพิชน์, ชนัดดา แนบเกสร, และดวงใจ วัฒนสินธุ์. (2564). ผลของโปรแกรมกลุ่มจิตบำบัดแบบประคับประคองต่อภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุที่เป็นเบาหวานชนิดที่ 2. วารสารวิทยาลัยพยาบาลพระปกเกล้า จันทบุรี, 32(1), 1-17.

อรนลิน สิงขรณ์ และภาวดี เหมทานนท์. (2564). การบำบัดด้วยความหวังในผู้ป่วยโรคซึมเศร้า: แนวคิดและแนวทางการประยุกต์ใช้. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 35(1), 146-156.

อรพรรณ ลือบุญธวัชชัย. (2556). การพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อุดมลักษณ์ ศรีเพ็ง. (2554). ผลของจิตบำบัดประคับประคองโดยครอบครัวมีส่วนร่วมต่ออาการซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าวัยสูงอายุ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Areán, P. A., Raue, P., Mackin, R. S., Kanellopoulos, D., McCulloch, C., & Alexopoulos, G. S. (2010). Problem-solving therapy and supportive therapy in older adults with major depression and executive dysfunction. American Journal of Psychiatry, 167(11), 1391-1398.

Bernard, R. (2000). Fundamentals of biostatistics (5th ed.). Duxbery: Thomson learning, 308.

Cheavens, J. S., Feldman, D. B., Gum, A., Michael, S. T. & Snyder, C. R. (2006) Hope therapy in a community sample: a pilot investigation. Social Indicators Research, 77, 61-78.

Citrome, L., Jain, R., Tung, A., Landsman-Blumberg, P. B., Kramer, K., & Ali, S. (2019). Prevalence, treatment patterns, and stay characteristics associated with hospitalizations for major depressive disorder. Journal of Affective Disorders, 249, 378-384

Dang, J. M., Bashmi, L., Meeneghan, S., White, J., Hedrick, R., Djurovic, J., et al. (2018). The efficacy of mindfulness-based interventions on depressive symptoms and quality of life: a systematic review of randomized controlled trials. OBM Integrative and Complementary Medicine, 3(2), 011.

Freeman, M. P., & Davis, M. F. (2010). Supportive psychotherapy for perinatal depression: preliminary data for adherence and response. Depress Anxiety, 27(1), 39-45.

Freeman, M. P., Davis, M., Sinha, P., Wisner, K. L., Hibbeln, J. R., & Gelenberg, A. J. (2008). Omega-3 fatty acids and supportive psychotherapy for perinatal depression: a randomized placebo-controlled study. Journal of Affective Disorders, 110(1-2), 142-148.

Ko, Y. S., & Hyun, M. Y. (2015). Effects of a Positive Psychotherapy Program on Depression, Self-esteem, and Hope in Patients with Major Depressive Disorders. Journal of Korean Academy of Psychiatric and Mental Health Nursing, 24(4), 246–256. https://doi.org/10.12934/JKPMHN.2015.24.4.246

Mok, E., Lam, W., Chan, L., Lau, K., Ng, J., & Chan, K. (2010). The meaning of hope from the perspective of Chinese advanced cancer patients in Hong Kong. International Journal of Palliative Nursing, 16(6), 298-305.

Piet, J., & Hougaard, E. (2011). The effect of mindfulness-based cognitive therapy for prevention of relapse in recurrent major depressive disorder: A systematic review and meta-analysis. Clinical Psychology Review, 31(6), 1032-1040.

Sadock, B. J., & Sadock, V. A. (2007). Kaplan & Sadock’s Synopses of psychiatry: behavioral science/clinical psychiatry. 10th ed. Philadelphia: Lippincott Williamo & Wilkins.

Shekarabi-Ahari, G., Younesi, J., Borjali, A., & Ansari-Damavandi, S. (2012). The effectiveness of group hope therapy on hope and depression of mothers with children suffering from cancer in tehran. Iranian journal of cancer prevention, 5(4), 183–188.

Snyder, C. R. (1994). The psychology of hope. New York: The Free.

World Health Organization. (2023). Depression. https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/depression.

Yalom, J. D. (1995). The theory and practice of group psychotherapy (4th ed.). New York: Basic Books.