ประสิทธิผลของการพัฒนาระบบบำบัดน้ำเสียเพื่อลดค่า TDS ในโรงพยาบาลสกลนคร

บทคัดย่อ

            การศึกษานี้เป็นการวิจัยย้อนหลังเชิงพรรณนา เพื่อประเมินประสิทธิผลของการพัฒนาระบบบำบัดนำเสียเพื่อลดค่าสารที่ละลายได้ทั้งหมด (Total Dissolved Solids, TDS) ในโรงพยาบาลสกลนคร โดยการสุ่มตัวอย่างน้ำเสียจากระบบบำบัดน้ำเสีย จำนวน 184 ตัวอย่าง แบ่งเป็นก่อนพัฒนาระบบ 92 ตัวอย่าง และหลังพัฒนาระบบจำนวน 92 ตัวอย่าง ระหว่างเดือนพฤษภาคม 2567 ถึงเดือนพฤษภาคม 2568 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบเฝ้าระวังคุณภาพน้ำทิ้ง และชุดทดสอบหรือเครื่องมือตรวจสอบคุณภาพน้ำทิ้งเบื้องต้นที่ผ่านระบบบำบัดน้ำเสีย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน คือ paired t-test เพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างค่า TDS ก่อนและหลังการพัฒนาระบบบำบัดน้ำเสีย โดยกำหนดระดับนัยสำคัญที่ระดับ 0.05

            ผลการศึกษาพบว่า ก่อนการพัฒนาระบบบำบัดน้ำเสียเพื่อลดค่า TDS ในโรงพยาบาลสกลนคร ค่า TDS เฉลี่ยเท่ากับ 548.50 mg/L ค่ามากที่สุดถึง 898 mg/L และค่าต่ำที่สุด 139.00 mg/L หลังการพัฒนาระบบลดค่า TDS ในโรงพยาบาลสกลนคร ค่า TDS เฉลี่ยคงเหลือตกค้างของระบบบำบัดน้ำเสียเท่ากับ 401.61 mg/L ซึ่งลดลงจากค่า TDS เฉลี่ยก่อนการพัฒนาระบบลดค่า TDS ในโรงพยาบาลสกลนคร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (95% CI = 112.71–171.06, T= 91,  p – value <0.001)