การศึกษาระบาดวิทยาในผู้ป่วยที่ได้รับการบาดเจ็บลูกตาทะลุจากอุบัติเหตุใน โรงพยาบาลสกลนคร

บทคัดย่อ

         การศึกษาครั้งนี้เป็นวิจัยเชิงพรรณนา โดยศึกษาลักษณะทางประชากรศาสตร์ กลไกการบาดเจ็บ ลักษณะทางคลินิก และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับผลลัพธ์การมองเห็นของผู้ป่วยบาดเจ็บลูกตาทะลุในโรงพยาบาลสกลนคร เป็นการศึกษาย้อนหลังในผู้ป่วยทั้งหมดที่เข้ารับการรักษา ณ โรงพยาบาลสกลนคร ระหว่างวันที่ 1 มกราคม 2558 ถึง 31 ธันวาคม 2567 จำนวน 217 ราย โดยทำการเก็บข้อมูลด้านประชากรศาสตร์ กลไกการบาดเจ็บ ลักษณะบาดแผล การรักษา และระดับสายตา วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา Univariate analysis และ Multivariable logistic regression เพื่อหาปัจจัยพยากรณ์อิสระ

             ผลการศึกษาพบว่า  ส่วนใหญ่เป็นเพศชาย ร้อยละ 84.3 และวัยทำงาน ร้อยละ 65.9 สาเหตุหลักเกิดจากวัตถุมีคม ร้อยละ 66.4% ตำแหน่งบาดแผลพบที่กระจกตามากที่สุด ร้อยละ 88.5  หลังการรักษาพบว่า ผู้ป่วยส่วนใหญ่ยังคงมีการมองเห็นสุดท้ายที่ไม่พึงประสงค์ (< 20/200) ผลการวิเคราะห์ การถดถอยโลจิสติกแบบพหุตัวแปร พบปัจจัยที่มีความสัมพันธ์อย่างอิสระกับการมองเห็นสุดท้ายที่ไม่พึงประสงค์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ ขนาดบาดแผลที่มากกว่า 10 มิลลิเมตร (p < 0.05) การมีเลือดออกในวุ้นตา (p < 0.05) ภาวะจอประสาทตาหลุดลอก (p < 0.05) และระดับสายตาแรกรับที่แย่ (p < 0.05)

การบาดเจ็บลูกตาทะลุในโรงพยาบาลสกลนครมักพบในเพศชายวัยทำงาน โดยปัจจัยพยากรณ์อิสระที่มีความสัมพันธ์กับผลลัพธ์การมองเห็นที่ไม่พึงประสงค์ ได้แก่ ขนาดบาดแผลที่มากกว่า 10 มิลลิเมตร การมีเลือดออกในวุ้นตา ภาวะจอประสาทตาหลุดลอก และระดับสายตาแรกรับที่ต่ำ ข้อมูลเหล่านี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการประเมินโรค การให้คำปรึกษา และการวางแผนรักษาผู้ป่วยอย่างเหมาะสม