การพยาบาลผู้ป่วยฝีดาษวานรที่มีภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่อง ในหอผู้ป่วยวิกฤตโรคติดเชื้ออุบัติใหม่ โรงพยาบาลสกลนคร

บทคัดย่อ

           การศึกษาครั้งนี้เป็นกรณีศึกษา ที่มุ่งศึกษาการพยาบาลผู้ป่วยฝีดาษวานรที่มีภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่อง เพื่อนำเสนอการพยาบาลอย่างละเอียด โดยประยุกต์ใช้ทฤษฎีการพยาบาลของโอเร็ม ลักษณะสำคัญของกรณีศึกษาไม่มีกลุ่มเปรียบเทียบ เน้นการบรรยายเชิงพรรณนา และเหมาะสำหรับการศึกษาโรคหรือสถานการณ์ที่พบได้น้อยหรือมีความซับซ้อน วัตถุประสงค์ เพื่อประยุกต์ใช้ทฤษฎีการพยาบาลการดูแลตนเองของโอเร็ม ในการพยาบาลผู้ป่วยฝีดาษวานรที่มีภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่อง จำนวน 1 ราย (เดือนมกราคม 2566 ถึงกันยายน 2567) รวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ ทบทวนเวชระเบียน และบันทึกทางการพยาบาล นำข้อมูลมากำหนดข้อวินิจฉัยทางการพยาบาล วางแผนและปฏิบัติการพยาบาลตามทฤษฎีของโอเร็ม แล้วประเมินผลลัพธ์

              ผลการศึกษา ผู้ป่วยชายไทย อายุ 31 ปี มีภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่อง  ได้รับการพยาบาลโดยประยุกต์ใช้ทฤษฎีของโอเร็มทั้ง 3 ระบบ ได้แก่ 1) ระบบทดแทนทั้งหมด ในระยะวิกฤตที่ผู้ป่วยใส่ท่อช่วยหายใจและไม่สามารถดูแลตนเองได้ โดยพยาบาลให้การดูแลครอบคลุมทั้งการรักษาชีวิต ป้องกันการแพร่เชื้อ และป้องกันภาวะแทรกซ้อน 2) ระบบทดแทนบางส่วน เมื่อผู้ป่วยมีอาการดีขึ้น ส่งเสริมให้มีส่วนร่วมในการดูแลตนเอง เช่น การจัดการความปวดและการฝึกกายภาพบำบัด และ 3) ระบบสนับสนุนและให้ความรู้ ให้ความรู้เกี่ยวกับโรค การป้องกันการแพร่เชื้อ และสนับสนุนทางด้านจิตใจ ผลลัพธ์พบว่า ผลการติดเชื้อเป็นลบภายหลังจากการได้รับยาและดูแลรักษาครบระยะ ไม่เกิดภาวะแทรกซ้อนที่ป้องกันได้ ทั้งในการพยาบาลระยะวิกฤต และระยะฟื้นฟู ผู้ป่วยและครอบครัวให้ความร่วมมือในการรักษาเป็นอย่างดี และมีความวิตกกังวลลดลง

             สรุปได้ว่า การประยุกต์ใช้ทฤษฎีการพยาบาลของโอเร็มในการดูแลผู้ป่วยฝีดาษวานรที่มีภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่อง มีผลลัพธ์ที่ดีต่อผู้ป่วย เป็นการปรับเปลี่ยนระบบการพยาบาลตามความสามารถในการดูแลตนเองของผู้ป่วยในแต่ละระยะการเจ็บป่วย ช่วยส่งเสริมการฟื้นฟูสมรรถภาพ ลดภาวะแทรกซ้อน และเพิ่มคุณภาพการดูแล