ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการจัดการการดูแลทางไกล (Telemedicine) ตามการรับรู้ของพยาบาลวิชาชีพในโรงพยาบาลเครือข่ายจังหวัดสกลนคร

ผู้แต่ง

  • ออนชัย แสนนาวา คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
  • สมปรารถนา ดาผา คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

คำสำคัญ:

การจัดการการดูแลทางไกล การนำใช้ Telemedicine เจตคติต่อการใช้ Telemedicine พยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลเครือข่ายจังหวัดสกลนคร

บทคัดย่อ

          การวิจัยเชิงพรรณนาแบบสหสัมพันธ์และพยากรณ์นี้ เพื่อศึกษาปัจจัยที่สามารถร่วมกันทำนายการจัดการการดูแลทางไกลของพยาบาลวิชาชีพในโรงพยาบาลเครือข่ายจังหวัดสกลนคร กลุ่มตัวอย่าง คือ พยาบาลวิชาชีพแผนกผู้ป่วยนอกที่ปฏิบัติงาน 1 ปีขึ้นไป ไม่นับรวมหัวหน้าตึก จำนวน 137 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามปัจจัยด้านการนำใช้ Telemedicine แบบสอบถามเจตคติต่อการใช้ Telemedicine และแบบสอบถามการจัดการการดูแล ทางไกล ตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่าน ได้ค่าดัชนีความตรงตามเนื้อหาเท่ากับ 1.0, 0.97 และ 1.0 ตามลำดับ และตรวจสอบความเที่ยงโดยหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคได้เท่ากับ 0.96, 0.95 และ 0.98 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา สถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และสถิติวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน

            ผลการวิจัยพบว่า 1) การจัดการการดูแลทางไกล (Telemedicine) ของพยาบาลวิชาชีพในโรงพยาบาลเครือข่ายจังหวัดสกลนคร ภาพรวมอยู่ในระดับสูง ( x̄= 3.73, S.D. = 0.79) 2) ปัจจัยส่วนบุคคลไม่มีความสัมพันธ์กับการจัดการการดูแลทางไกล (p > 0.05) ปัจจัยด้านการนำใช้ Telemedicine ได้แก่ ด้านการรับรู้ประโยชน์ในการใช้งาน และการรับรู้ความง่ายในการใช้งาน มีความสัมพันธ์ทางบวกระดับสูง (r = 0.76, 0.74 ตามลำดับ, p < 0.001) ปัจจัยด้านเจตคติต่อการใช้ Telemedicine ได้แก่ ด้านความรู้ความเข้าใจ ด้านอารมณ์และความรู้สึก และด้านพฤติกรรม มีความสัมพันธ์ทางบวกระดับสูง (r = 0.83, 0.83 และ 0.73 ตามลำดับ, p < 0.001) กับการจัดการการดูแลทางไกล ของพยาบาลวิชาชีพในโรงพยาบาลเครือข่ายจังหวัดสกลนคร 3) ปัจจัยด้านความรู้ความเข้าใจ การรับรู้ประโยชน์ในการใช้งาน และด้านอารมณ์และความรู้สึก สามารถร่วมกันพยากรณ์การจัดการการดูแลทางไกล ได้ร้อยละ 78.5 (R2 = 0.785, p < 0.001)

         

ประวัติผู้แต่ง

สมปรารถนา ดาผา , คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

รองศาสตราจารย์ คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

 

เอกสารอ้างอิง

เอกสารอ้างอิง

World Health Organization. Global strategy on digital health 2020–2025. Geneva: WHO; 2021.

Smith J, Taylor R, Johnson K. Telemedicine in the United States: opportunities and challenges during COVID–19. Am J Public Health

;110(8):1236–42.

Jones L, Brown M. The impact of telemedicine on community healthcare: a case study from the NHS. J Health Inform 2021;18(4):

–58.

สำนักนายกรัฐมนตรี. แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่สิบสอง พ.ศ. 2560–2564. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและ

สังคมแห่งชาติ; 2560.

LeRouge C, Garfield MJ, Collins RW. Telemedicine technology implementation success: a systematic review. Int J Healthc Technol

Manag 2012;13(4):266–97.

Smith A, Jones B. The role of nurses in telemedicine service delivery. J Adv Nurs 2023;79(2):456–68.

สรัลชนา แก้วบัวดี, ธันย์พัทธ์ ใคร้วานิช. ปัจจัยการยอมรับเทคโนโลยีดิจิทัลที่ส่งผลต่อการตัดสินใจใช้บริการเทเลเฮลธ์หลังวิกฤติการณ์โควิด–19. ว. วิชาการ

คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ 2565;13(2):37–54.

กรวัฒน์ ไตรวัย, ขจร ฝ้ายเทศ, วราพรรณ อภิศุภะโชค. ปัจจัยที่มีผลต่อการยอมรับนวัตกรรมบริการทางการแพทย์ผ่านระบบอินเทอร์เน็ตของบุคลากรทางการ

แพทย์ในโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล. ว. มหาจุฬานาครทรรศน์ 2566;10(4):196–211.

วิริยภรณ์ สิงห์ทองวรรณ, สุพัตรา ปวนไฝ. ผลของการพยาบาลทางไกลต่อความสามารถของผู้ดูแลในการดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองหลังจำหน่ายกลับบ้าน

โรงพยาบาลประสาทเชียงใหม่. ว. พยาบาล 2566;35(1):112–26.

สมศักดิ์ วงศ์ประดิษฐ์, มณฑา ลิ้มทองกุล, สุรีย์ จันทรโมลี. ปัจจัยทำนายการยอมรับเทคโนโลยีการแพทย์ทางไกลของพยาบาลวิชาชีพ. ว. พยาบาลศาสตร์

;39(3):112–24.

Dünnebeil S, Sunyaev A, Blohm I, Leimeister JM, Krcmar H. Acceptance and use of telemedicine technology by health professionals in

Germany. Digit Health 2012;8:20552076221081693.

Abdelrahman H, et al. Awareness, knowledge, attitude, and skills of physicians and nurses concerning telemedicine in hospitals.

Health Inform J 2025;31(1):45–56.

นัฐยา พานิชย์ดี. การพัฒนาระบบบริการแพทย์ทางไกลคลินิกเฉพาะโรค (Telemedicine) โรงพยาบาลกาฬสินธุ์. ว. วิชาการทางการพยาบาลและวิทยาศาสตร์

สุขภาพ 2566;3(2):127–42.

สำนักงานบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง. จำนวนประชากรทั่วราชอาณาจักร จำแนกรายเพศ รายจังหวัด ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2567. กรุงเทพฯ: กรม

การปกครอง; 2567.

กลุ่มงานทรัพยากรบุคคล โรงพยาบาลสกลนคร. ข้อมูลจำนวนบุคลากรพยาบาลวิชาชีพ. สกลนคร: โรงพยาบาลสกลนคร; 2568.

โรงพยาบาลสกลนคร. รายงานจำนวนผู้รับบริการแผนกผู้ป่วยนอก ปีงบประมาณ 2566–2568. สกลนคร: งานเวชระเบียน โรงพยาบาลสกลนคร; 2568.

Kruse CS, Karem P, Shifflett K, Vegi L, Ravi K, Brooks M. Evaluating barriers to adopting telemedicine worldwide: a systematic review. J

Telemed Telecare 2018;24(1):4–12.

Jacob C, Sanchez-Vazquez A, Ivory C. Understanding clinicians' adoption of mobile health tools: a qualitative review. JMIR Mhealth

Uhealth 2019;7(1):e12596.

Reed S, Shell R, Kassis K, Tartaglia K, Wallihan R, Smith K, et al. Applying adult learning practices in medical education. Curr Probl

Pediatr Adolesc Health Care 2019;49(4):126–42.

Gao L, Wang J, Chen M, Wei J, Liao X. Measuring managerial, collegial, and organizational aspects associated with digital health

competence in healthcare professionals: validation of the Chinese version of the DigiComInf instrument. J Nurs Manag

;2025:8854459.

Bashshur RL, Shannon GW, Krupinski EA, Grigsby J. The empirical foundations of telemedicine interventions in primary care. Telemed

J E Health 2016;22(5):342–75.

Reed S, Shell R, Kassis K, Tartaglia K, Wallihan R, Smith K, et al. Applying adult learning practices in medical education. Curr Probl

Pediatr Adolesc Health Care 2014;44(6):170–81.

Davis FD. Perceived usefulness, perceived ease of use, and user acceptance of information technology. MIS Q 1989;13(3):319–40.

Gibson JL, Ivancevich JM, Donnelly JH. Organizations: behavior, structure, processes. Boston: Irwin/McGraw-Hill; 2000.

วรรณชนก จันทชุม. การวิจัยทางการพยาบาล: การเลือกกลุ่มตัวอย่างและการกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่าง. ขอนแก่น: ภาควิชาการศึกษาวิจัยและบริหารการ

พยาบาล คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น; 2545.

บุญชม ศรีสะอาด. การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น; 2560.

Kruse CS, Krowski N, Rodriguez B, Tran L, Vela J, Brooks M. Telehealth and patient satisfaction: a systematic review and narrative

analysis. BMJ Open 2017;7(8): e016242.

ธมนวรรณ ธาราสมบัติ, สมปรารถนา ดาผา. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจโดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศของผู้บริหารทางการพยาบาลโรงพยาบาลขอนแก่น.

ว. แพทย์โรงพยาบาลสกลนคร 2569;29(1):133-46.

Gagnon MP, Desmartis M, Labrecque M, Car J, Pagliari C, Pluye P, et al. Systematic review of factors influencing the adoption of

information and communication technologies by healthcare professionals. J Med Syst 2012;36(1):241–77.

Ajzen I. The theory of planned behavior. Organ Behav Hum Decis Process 1991;50(2):179–211.

Shiferaw KB, Mengiste SA, Gullslett MK, Zeleke AA, Tilahun B, Tebeje T, et al. Healthcare providers' acceptance of telemedicine and

preference of modalities during COVID-19 pandemics in a low-resource setting: an extended UTAUT model. PLoS ONE 2021;16(4):

e0250220.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-08-31

รูปแบบการอ้างอิง

1.
แสนนาวา อ, ดาผา ส. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการจัดการการดูแลทางไกล (Telemedicine) ตามการรับรู้ของพยาบาลวิชาชีพในโรงพยาบาลเครือข่ายจังหวัดสกลนคร. Med J Sakon Nakhon Hosp [อินเทอร์เน็ต]. 31 สิงหาคม 2026 [อ้างถึง 7 กันยายน 2026];29(2):64-75. available at: https://he05.tci-thaijo.org/index.php/JSakonNakHosp/article/view/7970

ฉบับ

ประเภทบทความ

นิพนธ์ต้นฉบับ